Νέος μήνας λοιπόν και λέω να τον υποδεχτώ διαφορετικά. Στη μπλογκογειτονιά πήρε το μάτι μου ένα παιχνίδι με ερωτήσεις που μου φάνηκαν ενδιαφέρουσες, συνοδεύεται βέβαια και από ένα βραβείο, δεν είμαι ψώνιο να αυτοβραβεύομαι οπότε δεν το παίρνω αφού δε μου δόθηκε, τις ερωτήσεις όμως μόνο μπορώ να τις πάρω, στο κάτω κάτω είμαι άντρας και το κέφι μου θα κάνω που λέει και ο αξέχαστος σερ!
1) Έχετε σκεφτεί ποτέ να αλλάξετε το όνομα του blog σας;
Το έχω κάνει ήδη μία φορά, όταν είχα ξεκινήσει στο pathfinder είχα άλλο όνομα, μετά κάτι κάποια αρνητικά σχόλια που είχα λάβει, κάτι το ότι βαρέθηκα το pathfinder και ήρθα εδώ στον blogger, το άλλαξα. Τώρα δεν το βλέπω να αλλάζω σύντομα, ούτως ή άλλως δεν ασχολούμαι όσο στο παρελθόν.
2) Πόσο έχει αλλάξει η κάθε σας μέρα από τότε που πατήσατε για πρώτη φορά το πλήκτρο;
Πολύ. Θεωρώ ότι πήρα πολλά όλα αυτά τα χρόνια και από τα θετικά και από τα αρνητικά που έγιναν. Ακόμα και κάποια άτομα που 'σκοτωθήκαμε' τα ευχαριστώ διότι και αυτό κάτι μου δίδαξε.
3) Όταν δεν έχετε έμπνευση, που καταφεύγετε για να την βρείτε και να αλλάξει η διάθεσή σας;
Πουθενά, δεν γράφω :p
4) Έχετε σκεφτεί να ασχοληθείτε επαγγελματικά με το blogging;
Όχι. Και ένας λόγος που μαλλιοτραβήχτηκα με κάποια άτομα εδώ μέσα είναι ότι το έβλεπαν επαγγελματικά ενώ εγώ όχι. Τώρα στο μέλλον δεν ξέρω, αν και, αν θελήσω να προωθήσω κάτι υπάρχει και το facebook, να χρησιμεύσει και αυτό σε κάτι εκτός του να καιγόμαστε!
5) Ποιά είναι η γνώμη σας για τους Έλληνες bloggers σε σχέση με τους ξένους;
Δεν μπαίνω σε ξένα blog, οπότε δεν μπορώ να εκφέρω άποψη. Πάντως, ανεξαρτήτως εθνικότητας, πιο πολύ με εκνευρίζει το θράσος, ένας λόγος παραπάνω όταν είσαι ξένος όμως, θρασύς μέσα στο σπίτι σου πάει στο καλό, θρασύς όμως στο σπίτι του άλλου, ε, άει στα κομμάτια!
6) Πόσο γεμάτη είναι η μέρα σας; Τι κάνετε στον ελεύθερο χρόνο σας;
Αρκετά. Στον ελεύθερο χρόνο μου ή καίγομαι στον υπολογιστή ή πάω στο γυμναστήριο και κοπανιέμαι.
7) Σε ένα όνειρο που θα ταξιδεύατε; Σε ποια χώρα θα είσαστε και τι θα θέλατε να κάμετε;
Χώρα δε θα άλλαζα, ορισμένους ανθρώπους μόνο θα τους έκανα λιγότερο γαϊδούρια και αχάριστους. Α, θα ήθελα να έβλεπα και τον πατέρα μου που έχει πεθάνει.
8) Το ποτήρι το βλέπετε μισοάδειο ή μισογεμάτο;
Εγώ πιο πολύ μισογεμάτο, η μάνα μου πιο πολύ μισοάδειο και επέρχεται μία ισορροπία :p
9) Διαλέξτε: ελληνική, μεξικάνικη ή ασιατική κουζίνα;
Η Ιταλική που είναι η αδυναμία μου που είναι; Από αυτές βάζω πρώτη Ελληνική (αν δεν παινέψεις το σπίτι σου), μετά Μεξικάνικη και τέλος Ασιατική.
10) Αγαπημένο σας στυλ διακόσμησης;
Δε νομίζω ότι είμαι καλός σε αυτό το κομμάτι. Πάντως αγαπημένο μου χρώμα είναι το μπλε, όπως φαίνεται και από το blog :p
Αυτά, αφού δεν πήρα το βραβείο, δεν το δίνω και πουθενά. Σας αφήνω με ένα κολάζ που έφτιαξα, από κάτι φωτογραφίες που τράβηξα πριν μερικά βράδια, μία μέρα μετά την πανσέληνο, παίζοντας με τη μηχανή και το χρόνο έκθεσης, διατηρώντας σταθερές τις άλλες ρυθμίσεις. Τα έχω βάλει σε σειρά, όσο πιο φωτεινός ο δίσκος της Σελήνης, τόσο μεγαλύτερη η έκθεση.
Η φωτογραφία αυτή δεν διεκδικεί δάφνες αισθητικής, ήταν μόνο μια έξυπνη έμπνευση της στιγμής, δύο καθρέπτες αντίκρυ, απέραντο το θέμα του διαγωνισμού και έμελλε να γίνει η πρώτη φωτογραφία μου που ας πούμε κατά κάποιο τρόπο διακρίνεται οπουδήποτε, ισοβάθμησε στη δεύτερη θέση ανάμεσα σε 14 εικόνες. Ευχαριστώ όλους όσους με ψήφισαν και είπαν καλά λόγια, καθώς και την οικοδέσποινα Μαρία, μπράβο σε όλους για τις συμμετοχές.
Ως γνωστόν τελευταία έχω αραιώσει από τη μπλογκογειτονιά, όταν όμως σου κάνει βραβείο μία κοπέλα και ειδικά μία καλή και γλυκιά κοπέλα όπως η Maria Fe, ε, δε μου πάει η καρδιά να αρνηθώ, άλλωστε και η αντρική ευγένεια αυτό επιτάσσει, χώρια που κάποιες ερωτήσεις ομολογώ ότι με ιντρίγκαραν ολίγον. Την ευχαριστώ λοιπόν και προχωράω στις ερωτήσεις. Α, λαμβάνω την ευκαιρία να ευχαριστήσω και γενικότερα όσους σκέφτονται και δεν ξεχνούν τόσο εμένα όσο και το μπλογκ μου, παρά το ότι εγώ έχω περιορίσει τη συμμετοχή μου.
1) Γιατί ξεκινήσατε το blog;
Στα μπλογκ μπήκα πριν σχεδόν 8 χρόνια, κυρίως διότι το βρήκα ως ένα μέρος να εξωτερικεύω σκέψεις που δεν μπορούσα αλλού και δευτερευόντως ως έναν τρόπο για να έρθω σε επαφή με άλλα άτομα.
2) Πείτε μας λίγο τι σας ενθουσιάζει;
Το γυναικείο σώμα μάλλον δεν 'περνάει' ως απάντηση ε; :p
Οκ, σοβαρεύομαι (λέμε τώρα :p). Μία δυνατή καταιγίδα, οι νιφάδες που πέφτουν (το γράφω έτσι συγκεκριμένα προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, διότι κανείς σώφρων άνθρωπος νομίζω ότι δεν του αρέσει όταν παγώνει και γλιστράει ή όταν έχει αποκλειστεί ή όταν γίνεται χιονοστιβάδα), να δω ένα αστέρι που πέφτει ή κάτι άλλο εντυπωσιακό στον ουρανό, όταν κερδίζω ή πετυχαίνω σε κάτι, τα ρεκόρ (και όταν τα κάνω ειδικά αλλά και γενικά), όταν βρίσκω λύση σε ένα πρόβλημα ή όταν νιώθω ότι μία δική μου ιδέα ή πράξη είχε θετικά αποτελέσματα σε άλλους ανθρώπους, ακόμα και αν αυτά είναι μόνο ένα χαμόγελο..
3) Γιατί πιστεύετε ότι τα σχόλια και η επικοινωνία βοηθούν τους bloggers και με ποιο τρόπο;
Ναι, αν μη τι άλλο, ενδιαφέρουσα ερώτηση προς κάποιον που πλέον τα έχει κλείσει! Σίγουρα μπορεί να γίνουν αφορμή για να γνωρίσεις άλλους ανθρώπους και σαφώς υπάρχουν και κάποιοι αξιόλογοι άνθρωποι, συνήθως όμως αυτοί δεν είναι οι πιο τακτικοί στα σχόλια και τέλος πάντων με όσους υπάρξουν παραπάνω πράγματα η επικοινωνία συνεχίζεται και από αλλού, όχι αποκλειστικά στα σχόλια, αυτό με έχει διδάξει η προσωπική μου εμπειρία. Και επίσης από την προσωπική μου εμπειρία έχω καταλάβει ότι όσοι γυρίζουν σε πολλά μπλογκ και σχολιάζουν πολύ συχνά και τακτικά, ανήκουν σε δύο κατηγορίες, η πρώτη είναι άνθρωποι που θέλουν να μαζεύουν στο μπλογκ τους ή κάπου αλλού γύρω τους πολλούς ανθρώπους είτε γιατί θέλουν να είναι συνέχεια το επίκεντρο της προσοχής και να προβάλουν διαρκώς τον εαυτό τους και τον εγωισμό τους είτε γιατί έχουν κάποιο συμφέρον π.χ. βγάζουν λεφτά από διαφημίσεις. Η δεύτερη, στην οποία βάζω και τον εαυτό μου για να μην το παίζω υπεράνω, ειδικά παλιότερα, είναι άνθρωποι που για διάφορους λόγους δυσκολεύονται να βρουν διόδους επικοινωνίας στην πραγματική τους ζωή και βρίσκουν μία διέξοδο μέσα από τα σχόλια. Το θλιβερό, πάντα κατά τη γνώμη μου, είναι ότι σε όλο αυτό, κάποιοι της δεύτερης κατηγορίες κάνουν το λάθος να θεωρούν φίλους κάποιους της πρώτης..
4) Για ποια πράγματα μιλάτε στο blog σας;
Περί ανέμων και υδάτων, ό,τι έρχεται στο μυαλό μου ή με συγκινεί ως ερέθισμα από το περιβάλλον και θέλω να το μοιραστώ.
5) Έχετε δημιουργήσει μια φιλική σχέση με άλλους bloggers; Έχετε γνωριστεί ποτέ προσωπικά;
Ναι. Τα έχω γράψει πρόσφατα στην επετειακή ανάρτηση εδώ.
6) Πώς φαντάζεστε το blog σας σε δύο χρόνια; Τι θα θέλατε να δείτε να μεγαλώνει / να αλλάζει και με ποιο τρόπο;
Δεν το πολυφαντάζομαι διότι με το κλείσιμο των σχολίων και τον περιορισμό της συμμετοχής μου στη μπλογκογειτονιά δεν ασχολούμαι πολύ και με αυτό πλέον, κάποιες σελίδες που σκεφτόμουν να προσθέσω στο πάνω μενού, μάλλον αναβάλλονται επ'αόριστον..
7) Τι είναι αυτό που κάνετε καλύτερα;
Δεν θα πρωτοτυπήσω μάλλον, στη ζωή μου όμως γενικά έχω την αίσθηση πως τίποτα δεν κάνω καλά :( Πάντως για το service υπολογιστών που κάνω έχω ακούσει καλά λόγια, ενώ μπορώ να πω ότι μου βγαίνει ένα έμφυτο ταλέντο στη μαγειρική.
8) Πόσο χρόνο αφιερώνετε στο blog σας;
Όπως είπα και στην 6, όχι πολύ πλέον..
9) Πώς γεννιούνται τα post σας;
Είτε μου κατεβαίνει μία ιδέα και θέλω να τη μοιραστώ είτε κάτι στο περιβάλλον μου κεντρίζει το ενδιαφέρον και θέλω να το μοιραστώ.
10) Ευχές για τον αναγνώστη.
Να ακολουθείτε πάντα αυτά που σας λέει η καρδιά σας, μην αφήνετε τα όνειρα και τους στόχους σας, ακόμα και αν χρειαστεί να απομακρύνετε κάποιους ανθρώπους, να γίνετε οι 'κακοί', ακόμα και αν εμφανίζονται εμπόδια, να έχετε πίστη ότι ο Θεός πάντα είναι εδώ για μας, μας έχει ήδη δώσει ό,τι μας χρειάζεται για να προχωρήσουμε και να πετύχουμε και τελικά όλα μα όλα θα πάνε καλά!
Το βραβείο το δίνω σε όποιον θέλει να το πάρει.
Και για να ανταμείψω όσους έφτασαν μέχρι εδώ, σας κερνάω από την πίτσα που έφτιαξα με τη συνταγή της Αριάδνης, όσοι δεν έχετε πάρει μάτι τις συνταγές της, χάνετε!
Καιρό έχω να βάλω αυτή τη στήλη, έμπνευση της Ελευθερίας..
Ακούω
100 χρόνια Βασίλης Τσιτσάνης συμπληρώθηκαν πριν 3 μέρες (γεννήθηκε 18/1/1915). Θα ακολουθήσει εκτενέστερο αφιέρωμα στο μπλογκ μου για αυτόν τον μεγάλο και αξέχαστο συνθέτη μας, τον τιμώ και εδώ όμως, με ένα ιστορικό τραγούδι του, που στο τέλος μιλάει για τον ίδιο!
Βλέπω
Το επίσημο δίπλωμά μου που παρέλαβα προχθές!
Και δύο 'δύσεις', η πρώτη την ημέρα των Χριστουγέννων από μπαλκόνι μου και η άλλη το Σάββατο που μας πέρασε σε μία παραλία στο Ελληνικό..
Συλλογίζομαι
Παράξενη η ζωή ώρες ώρες. Να έρχεται ένας γνωστός που χωρίζει και να λέει διάφορες συμπεριφορές της επί περίπου δύο δεκαετίες γυναίκας του που δεν καταλαβαίνει και εσύ που λίγο την ξέρεις να τις καταλαβαίνεις, ακόμα και αν δε θεωρείς τους τρόπους που χρησιμοποιεί τους καλύτερους δυνατούς, να καταλαβαίνεις και να νιώθεις απόλυτα γιατί φέρεται όπως φέρεται. Και σε μία σύντομη επικοινωνία σας αυτή να κλείνει λέγοντας ακριβώς αυτό που είχες ανάγκη να ακούσεις εκείνη τη στιγμή, λες και ήταν στο μυαλό σου. Περίεργα τα φέρνεις ώρες ώρες Θεέ μου, μα ξέρω και πιστεύω ότι τα σχέδιά σου είναι πάντα πάνσοφα..
Καιρό έχω να βάλω αυτή στήλη, έμπνευση της Ελευθερίας, ευκαιρία λοιπόν να αλλάξω και λίγο το κλίμα, μετά την τελευταία ανάρτηση.
Ακούω
Άλλος ένας μεγάλος μας άφησε, ευτυχώς πλήρης ημερών αυτή τη φορά. Το ύστατο χαίρε λοιπόν από το μπλογκ μου στο Σπύρο Ζαγοραίο με ένα τραγούδι του, παράφραση πολύ γνωστού τραγουδιού του, απίστευτα αυτο-σαρκαστικό και αφού το τραγούδαγε στα 80 του, κάτι μου λέει ότι θα γέλαγε που το βάζω εδώ. Να είσαι αναπαυμένος μάγκα μου και ευχαριστούμε για όλα!
Βλέπω
Παλιές φωτογραφίες μου ανέσυρα, αφιερωμένες σε αυτή την παρέα, δεν έχω λόγια για αυτό που εξέλαβα στην προηγούμενη ανάρτηση, μόνο ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους!
Συλλογίζομαι
Τη συμμετοχή μου στο τελευταίο συμπόσιο της Αριστέας. Η έμπνευση μου ήρθε σχεδόν αμέσως με την ανακοίνωση έναρξης, το έγραψα και αποφάσισα να το στείλω έτσι χωρίς πολλά πολλά, καμμιά φορά αυτά που βγαίνουν από την καρδιά έτσι απλά είναι τα καλύτερα. Η διάθεσή μου ήταν χιουμοριστική, αν έστω και 1-2 άτομα έσκασαν ένα φευγάτο χαμόγελο διαβάζοντάς το, αυτή είναι υπεραρκετή αμοιβή για μένα, η συμμετοχή βλέπετε δεν είναι μόνο οι βαθμοί, είναι τιμή μου βέβαια που πήρα ένα 3άρι, μα μεγαλύτερη τιμή είναι το μοίρασμα ψυχής και συναισθημάτων, το να αγγίξω έστω και για λίγο, φευγαλέα, την καρδιά του άλλου.
Απόπειρα ποίησης -----------------------
Μια φίλη μακρινή ακούραστη μα τι καλή νέα ξεκίνησε γιορτή πήρα χαρτί στο πι και φι
να κάνω εγώ τον ποιητή καλό κι αυτό με τον τοτό μου το πε μένα ένα πουλι θα φάω ντομάτα και αυγό
πριν να τα ρίξετε με το κιλό μόνο ετούτο θα σας πω το πιο καλό το φαγητό μην το πετάτε στον τρελό
γι'αυτό φίλοι μου παρακαλώ λίγη επιείκεια ζητώ κι αν άλλα ντάλα πω ρίξτε τα και στο γυαλό
μη σας τρομάζουν τα σαρδάμ υπάρχουνε και τα χαμάμ κι αντί να πείτε έλεος πονάμ γιατί δε λέτε πα να φαμ;
κάπου εδώ αποχωρώ πριν να πέσει και νερό σε όσους είναι ακόμα εδώ πολλά θα πω ευχαριστώ!
Πριν φύγει ο μήνας, "χρωστάω" τη μηνιαία αυτή στήλη, έμπνευση της Ελευθερίας.
Ακούω
Μου το θύμισε στην προηγούμενη ανάρτηση η Μαρία Κανελλάκη, και το ακούω συνέχεια, αγαπημένος τραγουδιστής:
Ένα από τα αγαπημένα μου της μεγάλης Μπέλλου, τέλη Αυγούστους γεννήθηκε, τέλη Αυγούστου πέθανέ..
Επίσης, για να είμαστε ξηγημένοι, τέρμα το καλό παιδί, έχει τραβήξει το σκοινί, καιρό είχα να βάλω Ρίτα!
Και ένα αγαπημένο ξένο, έτσι γιατί μου αρέσει να τα κάνω αχταρμά :p
Βλέπω
Ένα βίντεο που μέσα σε 3-4 λεπτά παρουσιάζει πολύ απλά πώς οι άντρες και οι γυναίκες λειτουργούμε και σκεφτόμαστε διαφορετικά. Φυσικά είναι και σατιρικό-υπερβολικό σε ένα βαθμό, οι λέξεις-κλειδί εδώ είναι αμοιβαίες υποχωρήσεις και σεβασμός στην προσωπικότητα και τις προτιμήσεις όλων.
Συλλογίζομαι
Περί προβολής γύριζαν οι σκέψεις μου. Και δεν εννοώ προβολής ταινιών, αλλά ψυχολογικής προβολής. Τονίζω εδώ ότι όσα ακολουθούν θέλουν λίγο γερό στομάχι, οπότε, όποιον δεν έχει όρεξη να διαβάσει πράγματα που μπορεί να φανούν λίγο δυσάρεστα ή να χρειαστούν λίγο περισσότερη σκέψη, τον ευχαριστώ που έφτασε μέχρι εδώ.
Ψάχνοντας λοιπόν για το θέμα στο internet, έπεσα σε ένα άρθρο που, εμένα τουλάχιστον, μου φάνηκε πάρα πολύ ενδιαφέρον. Δυστυχώς είναι στα Αγγλικά, θα το παραθέσω στο τέλος, πρώτα όμως θα μεταφέρω εδώ στα ελληνικά κάποια πράγματα, ξεκινόντας από ένα παράδειγμα.
Έστω λοιπόν ότι έχουμε δύο κοπέλες, την Α και την Β, που σιχαίνονται τις κατσαρίδες (πράγμα όχι σπάνιο :p), σε σημείο που τρέχουν τσιρίζοντας όταν βλέπουν κάποια. Και δύο αγόρια, τον Γ και τον Δ, που δεν τις φοβούνται καθόλου, σε σημείο που τις σκοτώνουν άνετα με τα χέρια τους (σαν εμένα, καλά σχεδόν, βάζω χαρτί :p).
Σενάριο 1, το κακό: Κάθονται παρέα η Α με τον Γ, όταν ξαφνικά εμφανίζεται μία κατσαρίδα. Η Α βάζει τις φωνές, ο Γ ανταπαντά νευριασμένα, πως κάνεις έτσι σαν υστερική; Την σκοτώνει με τα χέρια του και η Α ακόμα πιο δυνατά, είσαι αηδιαστικός, φεύγω! Και οι δύο καταλήγουν στεναχωρημένοι..
Σενάριο 2, το καλό: Κάθονται παρέα η Β με τον Δ, όταν ξαφνικά εμφανίζεται μία κατσαρίδα. Η Β λέει, κατσαρίδα, μπλιαξ, δεν τις αντέχω. Ο Δ λέει, α, εγώ δεν έχω κάνένα πρόβλημα, θέλεις να πάω να την σκοτώσω; Η Β, ναι, σε παρακαλώ! Ο Δ την σκοτώνει, Η Β λέει ευχαριστώ, είσαι γλύκας, Ο Δ παρακαλώ, δεν κάνει τίποτα, και έτσι καταλήγουν και οι δύο χαρούμενοι και ικανοποιημένοι!
Παρατηρούμε εδώ ότι, και στις δύο περιπτώσεις, οι δύο πρωταγωνιστές νιώθουν τα ίδια πράγματα και δεν αλλάζουν το χαρακτήρα ή τις προτιμήσεις τους. Τι είναι αυτό που αλλάζει λοιπόν; Στο 1ο σενάριο ο ένας έκανε προβολή στον άλλο, με καταστροφικά αποτελέσματα.
Προβολή λοιπόν είναι όταν, πράγματα, σκέψεις, συναισθήματα, πράξεις δικά μας τα αποδίδουμε σε άλλους. Η πιο συνηθισμένη περίπτωση είναι όταν, απορρίπτουμε σε άλλους πράγματα τα οποία μας προκαλούν ντροπή ή πόνο να τα κάνουμε, λόγω των βιωμάτων μας και το πώς μάθαμε στο περιβάλλον που μεγαλώσαμε. Στην ουσία, όταν κοντράρουμε τους άλλους, τελικά κοντράρουμε κάποια δικά μας κομμάτια. Στο παράδειγμά μας, η Α πιθανώς μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον όπου βίωσε παραμέληση, δεν ένιωθε απόλυτα ασφαλής να ζητάει πράγματα από τους άλλους, έμαθε να είναι αυτή που πάντα βοηθάει τους άλλους, ντρέπεται στην ιδέα να είναι λίγο πιο ανέμελη, η ανέμελη συμπεριφορά του Γ πυροδοτεί ακριβώς αυτές τις πληγές, όλα αυτά τα δυσάρεστα συναισθήματα, τα οποία προβάλει στον Γ, φωνάζοντάς του. Από την άλλη ο Γ, ίσως μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον με πολλές τέτοιες έντονες συναισθηματικές αντιδράσεις που του προκαλούσαν δυσφορία ή/και έχει μάθει ότι είναι κακό να εκφράζεται συναισθηματικά, οπότε νιώθει υπερβολική δυσφορία απέναντι στη συναισθηματική αντίδραση της Α και της την προβάλλει φωνάζοντας.
Όλοι κάποιες στιγμές κάνουμε προβολές. Καμπανάκι ότι κάτι δεν πάει καλά χτυπάει όταν:
- Κατηγορούμε συχνά άλλους για τα συναισθήματά μας, ειδικά για τα αρνητικά.
- Νευριάζουμε συχνά και υπερβολικά με κάποια άτομα ή ιδέες ή/και μας βγαίνει μία υπερβολική τάση να τους αλλάξουμε ή να τους διορθωσουμε.
- Έχουμε συχνά την αίσθηση ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς κάποια άτομα ή ότι είναι τα μόνα που μας αγαπάνε πραγματικά.
- Όταν νιώθουμε ότι κάποια, συνήθως δυσάρεστα, πράγματα μας συμβαίνουν ξανά και ξανά.
Η συνειδητοποίηση των προβολών μας είναι όμως ένας από τα πιο ισχυρά θεραπευτικά εργαλεία που έχουμε στα χέρια μας. Στην ουσία, προβάλλοντας, επικεντρωνόμαστε στους άλλους, διότι μας είναι πραγματικά επίπονο να επικεντρωθούμε στον εαυτό μας. Αν κάποιος λοιπόν συνειδητοποιήσει την προβολή και ρωτήσει τον εαυτό του, γιατί το κάνω αυτό; Αυτομάτως αρχίζει η θεραπευτική διαδικασία. Οι απαντήσεις αρχικά μπορεί να είναι τρομακτικές, επίπονες, να συνειδητοποιήσουμε ότι κάπου μέσα μας κρύβεται ένα πληγωμένο, φοβισμένο, τρομαγμένο παιδί. Το παιδί αυτό μάθαμε να το παραμελούμε, μα αυτή η ιστορία ήταν ψεύτικη. Κάθε κομμάτι μας είναι κομμάτι του Θεού και αξίζει εξ'ίσου την αγάπη. Η αποκατάσταση αυτή της σύνδεσης και της αγάπης με τα κομμάτια μας αυτά οδηγεί τελικά στο κλείσιμο των πληγών, σε μία πιο πλήρη και γεμάτη ζωή..
Αύγουστος, το καλοκαίρι στο αποκορύφωμά του. Η πολυκοσμία της Ομόνοιας και του Συντάγματος έχει πάει προσωρινές διακοπές στις πλαζ και τα χωριά. Οι πλάκες των πεζοδρομίων εκτελούν χρέη ματιών κουζίνας και το ρεσιτάλ των τζιτζικιών έχει φτάσει στα φόρτε του.
Σε εκείνη τη γωνιά της Καστέλλας* όμως, είχε βρει το μάστορή του. Πότε το μελτέμι**, πότε ο μπάτης*** του Σαρωνικού, χόρευαν στο δικό τους ρυθμό, μακριά από καύσωνες και λίβες****.
Και εκείνη την ημέρα δε, είχε φρεσκάρει***** για τα καλά ο μπάτης***, λίγο ακόμα και θα ήθελες μακρυμάνικο. "Από Αύγουστο Χειμώνα", μονολόγησε ο κυρ Θανάσης, "σα να είχαν δίκιο οι παλιοί".
40 χρόνια τώρα σε αυτό το γραφικό καφενεδάκι, στην άκρη του λόφου. Άλλα όνειρα είχε, να σπουδάσει, μα η ζωή, ως συνήθως, κάνει τα δικά της. Δεν είχε προλάβει να τελειώσει καλά καλά το λύκειο, όταν χτύπησε το ρημάδι το τηλέφωνο, τρέμοντας το σήκωσε η μάνα του, είχε ένα κακό προαίσθημα από το πρωί. Ο πατέρας του προδόθηκε από την καρδιά του ενώ δούλευε. Ένα καφέ σέρβιρε, όταν σωριάστηκε ξαφνικά, οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου είπαν. Άρον άρον πήγε στρατό, μειωμένη θητεία ως μοναχογιός, κάποιοι θείοι βοηθούσαν στο καφέ και όταν απολύθηκε, πριν καλά καλά κλείσει τα 20, έγινε το αφεντικό.
Κόντευε τα 60 πια, ώρες ώρες αναρωτιόταν μήπως άφησε τη ζωή να του νεκρώσει τα όνειρα. Μήπως έπρεπε να τους είχε δώσει μία ευκαιρία ακόμα; Και πώς θα ζούσαν αυτός και η μάνα του; Άλλο εισόδημα δεν είχαν. Γαλήνευε όμως αναλογιζόμενος τα ταξίδια που έζησε μέσα σε αυτό το μικρό καφενεδάκι.
Ναι, ναι, ταξίδια και ας ήταν ένας χώρος 50 τετραγωνικών. Ταξίδια ψυχών. Ήταν αμέτρητες οι ψυχές που πέρασαν από τα 50 αυτά τετραγωνικά. Όλες ίδιες, ανθρώπινες, μα και διαφορετικές. Η κάθε μία είχε τη δική της ιστορία να διηγηθεί, άλλη θλιβερή, άλλη χαρούμενη, άλλη ήρεμη και άλλη φουρτουνιασμένη. Όχι, σίγουρα τον αποζημίωσε ο Θεός με αυτά τα ταξίδια, δίκαιος καρπός των ανεκπλήρωτων ονείρων.
Δεν είχαν όλα τα ταξίδια τα ίδια να σου πουν. Κάποια ήταν μία διαδρομή μέσω από έναν καλοφτιαγμένο, ήρεμο δρόμο, με ελάχιστες στροφές και ένα όμορφο λιβάδι τριγύρω με κάποια λίγα βράχια διάσπαρτα. Αυτοί ήταν οι συνηθισμένοι άνθρωποι, η πλειοψηφία, που έχει βρει τον τρόπο να τα βγάζει πέρα και ας σκόνταφτε που και που σε καμιά πετρούλα το αυτοκίνητο. Τι να πάρει κανείς από ένα τέτοιο ταξίδι; Υπήρχαν και κάποιοι άλλοι δίχως το παραμικρό πετραδάκι στο δρόμο τους, με μία όαση τριγύρω, γεμάτη παραδείσια πουλιά και θεσπέσιες μελωδίες. Αυτοί ήταν οι τυχεροί και πιο σπάνιοι. Αυτοί που έχουν φτάσει πιο κοντά από όλους σε Εκείνον, που 10 λεπτά μαζί τους αρκούσαν για να νιώσεις μία αγαλλίαση και τυχερός που αξιώθηκες να τους συναντήσεις. Μα τα πιο πολλά σου τα έλεγαν άλλοι, αυτοί που αντί για δρόμο είχαν κακοτράχαλα μονοπάτια μέσα από αδυσώπητη ζούγκλα, ανήλιαγα, γεμάτα βούρκο, τρομακτικούς βάλτους, αγρίμια, θεόρατες κοτρόνες, θλίψη, δάκρυα, αυτοί που οι πολλοί τους λένε τρελούς, αμαρτωλούς, διαταραγμένους, ιδιόρρυθμους και πάει λέγοντας. Πίσω από την κόλαση όμως, καταλάβαινες ότι υπήρχε μία ψυχή αυτοκαταδικασμένη, που δεν δέχτηκε ποτέ αγάπη, δεν έγινε ποτέ αποδεκτή για αυτό που είναι και σε μία απέλπιδα προσπάθεια να τραβήξει την προσοχή, να ανήκει κάπου, μαχαιρώνει την καρδιά της ή τις καρδιές άλλων. Σε αυτούς στεκόταν περισσότερο ο κυρ Θανάσης. Είχε καταλάβει ότι αυτοί είχαν ανάγκη την περισσότερη αγάπη, κάποιον να τους πει ότι είναι εκεί για αυτούς, να τους μιλήσει με κατανόηση και τρυφερότητα. Άλλωστε και ο ίδιος ο Χριστός έλεγε ότι ήρθε για τους αμαρτωλούς σε αυτή τη γη.
Αυτά ήταν τα ταξίδια του. Τέσσερις δεκαετίες τώρα έκανε πολλά, αυτό όμως δεν το είχε ματαδεί. Αυτός ο νέος, γύρω στα 30 θα ήταν, που ερχόταν εδώ και μία εβδομάδα, ήταν κάτι ξένο, κάποιο κομμάτι του παζλ που έλειπε ίσως; Το πιο σπάνιο; Ή μήπως αυτό που σου έχει παραπέσει κάπου, έχεις φάει τον κόσμο στο δωμάτιο και το κενό μένει εκεί να σου τριβελίζει το κεφάλι; Κάθε μέρα γύρω στις 5 το απόγευμα η ίδια ιστορία. Ζήταγε ένα κονιάκ, καθόταν αμίλητος σε μία γωνία και αγνάντευε με τις ώρες τη θάλασσα, που και που έφερνε το ποτήρι στο στόμα, αναστέναζε, κατέβαζε μία γουλιά αργά αργά και πάλι από την αρχή. Κάποιες φορές έφτανε μέχρι αργά το βράδυ, οπότε και άφηνε τα λεφτά, αναστέναζε ξανά και χανόταν αμίλητος.
Δεν γίνεται, σήμερα θα του μιλήσω, σκέφτηκε ο κυρ Θάνος, ανοίγοντας το τζουκ μποκ. Παμπάλαιο και σαραβαλιασμένο ήταν, του άρεσε όμως αυτή η εσάνς 60s, παλιού ελληνικού κινηματογράφου, πόσες φορές δεν είχε κρατήσει από την είσπραξη για να πάει στο σινεμά, πόσες ώρες δεν είχε αφιερώσει στη συντροφιά του Αυλωνίτη, Χατζηχρήστου, Φωτόπουλου, Παπαγιανόπουλου και τόσων άλλων, που λίγο πολύ έχουν μπει στα σπίτια όλων, με τραγούδια σαν αυτό που μόλις ξεκινούσε να παίζει:
Και ήταν από τα αγαπημένα του αυτό. Όχι ότι ήταν μισογύνης, κάθε άλλο. Αγάπησε και τον αγάπησαν πολλές γυναίκες στη ζωή του. Ευτύχισε να παντρευτεί, να έχει 30 χρόνια ευτυχισμένου γάμου και 2 παιδιά. Δεν μπορούσε να ζητήσει κάτι άλλο. Είναι όμως αυτή η αλήθεια που περνάει, που όλοι κατά βάθος την ξέρουμε, λίγοι την παραδέχονται όμως, άλλος θεωρείται το ισχυρό φύλο και άλλος τελικά προκαλεί τις εξελίξεις με μία απόφαση, θες και ότι αναφέρει την περιοχή που έχει περάσει τόσα χρόνια της ζωής του, πάντα του γεννούσε έντονα συναισθήματα.
Σέρβιρε ένα ουζάκι στον εαυτό του και κατευθύνθηκε προς το μέρος του. Κάθισε στην απέναντι άδεια καρέκλα. Αυτός γύρισε λίγο το κεφάλι προς το μέρος του, χαμογέλασε αμήχανα, σα να μην ήξερε πως να αντιδράσει στην παρουσία του.
- Συμπάθα με αγόρι μου, ξέρω ότι δεν μου πέφτει λόγος, αλλά να, μία εβδομάδα τώρα σε βλέπω έτσι, ματώνει η καρδιά μου..
- Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον, μα δε νομίζω ότι μπορείτε να βοηθήσετε..
- Βλέπω ότι έχεις μεγάλο καημό, και μόνο να τον πεις κάπου θα είναι μεγάλο ξαλάφρωμα, πίστεψέ με.
- Να τον πω με ένα ανέκδοτο;
- Ανέκδοτο;
- Ναι. Κάποτε λέει παρουσιάστηκε ο Θεός σε κάποιον και του λέει, επειδή ήσουν πάντα καλός χριστιανός, θα σου πραγματοποιήσω μία επιθυμία, ό,τι θέλεις. Το σκέφτεται αυτός και λέει, θέλω μία γέφυρα από την Αθήνα μέχρι το χωριό μου στη Νάξο. Το σκέφτεται λίγο ο Θεός και του λέει, κοίτα, όπως καταλαβαίνεις αυτό είναι ένα πολύ δύσκολο έργο, θέλει πολλά υλικά, αν επιμένεις να στο κάνω, είσαι σίγουρος όμως πως δεν υπάρχει κάτι άλλο που θα ήθελες; Χμ, να καταλάβω τις γυναίκες! Τότε ο Θεός του λέει, εε ναι, και η γέφυρα που λέγαμε θέλεις να έχει μία ή δύο λωρίδες; Καταλάβατε;
- Αχ, κατάλαβα. Αυτή τη φουρτούνα όλοι την έχουμε περάσει. Μα κάποτε έρχεται και η μπουνάτσα******.
- Σας ευχαριστώ.. δεν ξέρω και το όνομά σας..
- Θανάσης, οι περισσότεροι με ξέρουν ως κυρ Θανάση. Εσύ;
- Γιώργος, χάρηκα.
- Και εγώ χάρηκα, επέτρεψέ μου όμως, επειδή με φωνάζουν για παραγγελία θα σε αφήσω, το επόμενο τραγούδι του τζουκ μποξ όμως είναι για σένα!
Αχ τι τραβάμε στην αναζήτηση αυτού του κομματιού που λείπει. Μα μήπως εκεί είναι το λάθος τελικά, στην αναζήτηση; Άραγε, αυτή που κρατάει τελικά το κομμάτι, μήπως περιμένει να τα παρατήσουμε για να μας το δώσει; Είπαμε, αυτές παίρνουν τις αποφάσεις..
Αλλά πάλι, σίγουρος δεν είμαι και ας είμαι παντρεμένος. Εδώ και ο Θεός ο ίδιος τα βρίσκει μπαστούνια!
Αυτά σκεφτόταν ο κυρ Θανάσης, Κόντευε 11, το καφέ είχε αδειάσει, ο αέρας είχε κοπάσει πια. Το σπίτι μου με περιμένει μονολόγησε, κλειδώνοντας την τζαμένια πόρτα, αύριο πάλι, νέα μέρα, καινούργιο παζλ..
*Καστέλλα: Περιοχή και λόφος του Πειραιά. Το καφέ της ιστορίας δεν είναι υπαρκτό. **Μελτέμι: Αλλιώς ετησίες, άνεμος βορείων διευθύνσεων που πνέει στο Αιγαίο τα καλοκαίρια και δροσίζει τις γύρω περιοχές. ***Μπάτης: Η θαλάσσια αύρα. Άνεμος που πνέει από τη θάλασσα προς την ξηρά, κυρίως το καλοκαίρι και την άνοιξη, δροσίζοντας τις παράκτιες περιοχές. ****Λίβας: Καυτός ΝΔ άνεμος που πνέει κυρίως την Άνοιξη στις περιοχές ανατολικά της Πίνδου, καίγοντας τα σπαρτά. *****Φρεσκάρει: Ενισχύεται, δυναμώνει. ******Μπουνάτσα: Η εντελώς ήρεμη-λεία θάλασσα.
Αυτή είναι η συμμετοχή μου στο νέο γύρο ιστοριών του καφενέ που εμπνεύστηκε η Μαρία, στην οργάνωση βοηθάει και η Αριστέα..
Καιρό είχα να κάνω ανάρτηση ε; Εκτός από τους αρνητικούς λόγους όμως (κακή διάθεση), αυτή τη φορά υπήρξαν και καλοί, πλάκωσαν πελάτες στο service!
Ξέρω, σας χρωστάω κάποιες σκέψεις μου για το γάμο και σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον που δείξατε, θα έρθουν όμως στην επόμενη ανάρτηση (υπόσχομαι ότι δεν θα μεσολαβήσουν πάλι τόσες μέρες :p), αυτή μπορείτε να την πάρετε και ως εισαγωγή, αφού, με αφορμή το γνωστό δρώμενο της Μαρίας Νι και την ανάρτηση με την οποία το συνέχισε αυτή τη φορά, τα παρακάτω αντικατοπτρίζουν σκέψεις-συναισθήματα μου αυτόν τον καιρό για παραπλήσια θέματα, τον έρωτα, τις σχέσεις κ.λ.π., επίσης σκέφτηκα ότι έλειπε κάτι του μεγάλου Σαίξπηρ από το δρώμενο αυτό.
Γίνεται μέσα στη μέση του καλοκαιριού και ενώ καίγονται όλα από τη ζέστη, να έχεις χειμώνα; Γίνεται..
Σονετο 97
Μοιάζει χειμώνας ο καιρός που έχω φύγει
και τη χαρά του χρόνου έχασα, εσένα·
πόσο σκοτάδι έχω νιώσει, πόσα ρίγη,
πόσο Δεκέμβρη σε τοπία ερημωμένα.
Κι ήταν ο απόδημος ο χρόνος καλοκαίρι,
μεστό φθινόπωρο μέσα στο γέννημά του,
που όλο της άνοιξης το λάγνο βάρος φέρει,
σαν μήτρα πλήρης μες στο πένθος του θανάτου.
Τόση πληθώρα, αποκύημα της λύπης
ήταν για μένα, και καρπός χωρίς πατέρα·
το καλοκαίρι ξέρει εσένα, κι όταν λείπεις
όλα σωπαίνουν τα πουλιά στον άδειο αέρα.
Κι αν κελαηδήσουν, λένε πένθιμο κανόνα,
κι ωχρούν τα φύλλα με το φόβο του χειμώνα.
Και απαγγελία σε βίντεο εδώ:
Και θα το συνοδέψω με ένα από τα παντοτινά αγαπημένα μου τραγούδια, που σχεδόν δακρύζω όταν το ακούω..
Αυτό θέλω και εγώ, να με αγαπάς, όσο μπορείς, όχι από υποχρέωση, όχι από φόβο, όχι αναγκαστικά, απλά να μου λες ότι είσαι εδώ για μένα επειδή το θέλεις και να είμαι και εγώ για σενα, επειδή το θέλω. Να μου λες ότι όλα θα πάνε καλά, αρκεί που συναντήθηκαν οι ουρανοί μας και χάρισε ο ένας στον άλλό κάποια από τα αστέρια της ψυχής του, γιατί το ήθελε, συνειδητά, ειλικρινά, χωρίς γαλαξίες που δεν ανακαλύφθηκαν ακόμα..
Τελευταία στιγμή, έρχεται όμως και η δική μου συμμετοχή σε αυτό το γύρο του ποιητικού δρώμενου της Μαρίας Νι, η οποία και προέκυψε διπλή. Εξηγούμαι, είχα ήδη κάτι έτοιμο να βάλω, ταυτόχρονα όμως είχα γράψει και ένα δικό μου ποίημα για το συμπόσιο ποίησης της Αριστέας (μια και το ανέφερα, πραγματικά μαζεύτηκαν διαμάντια εκεί, αξίζουν συγχαρητήρια όλοι οι συμμετέχοντες και η διοργανώτρια), το έστειλα με mail, όμως δεν το είδα στις συμμετοχές, δεν ξέρω, πιθανότατα θα έκανα κάτι λάθος με το χρονικό όριο ή τους όρους συμμετοχής ή τον τρόπο αποστολής, όπως και να έχει δεν ήθελα να φέρω την Αριστέα σε δύσκολη θέση ζητώντας εξηγήσεις κ.λ.π., οπότε αποφάσισα να το βάλω και αυτό εδώ. Ξεκινάω από αυτό πρώτα.
Στη γνωστή άγνωστη
Αχ να'ταν να τη βρω πάλι σε τούτο το βυθό κάποιοι το λένε λογισμό από ένα άσωτο τρελό μυαλό άλλοι του έρωτα γλυκό καημό που ήρθε ξανά
πουρνό πουρνό κοχύλι λάμπει πορφυρό βουτώ βαθιά και το κοιτώ τα χέρια απλώνω το κρατώ και αν έρθει μελτέμι θερινό κύμα ψηλό σαν τα θεριά το πάρει ξάφνου μακριά με δυο λουλούδια στην καρδιά άρωμα ελπίδας θα μεθά στα λόγια τούτα τα γλυκά αν είναι τώρα μακριά και όλα μοιάζουν
σκοτεινά ο ήλιος έρχεται ξανά κι ο άνεμος κάποτε γυρνά
Και νομίζω αυτό το τραγούδι δεν θα μπορούσε να ταιριάζει περισσότερο:
Και πάμε στο άλλο που είχα στο μυαλό μου, ένα αγαπημένο του Καβάφη, που είναι από τους αγαπημένους μου ποιητές.
Ιθάκη
Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις. Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι, τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις, αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει. Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.
Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος. Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους· να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά, και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις, σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους, και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής, όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά· σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας, να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.
Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη. Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου. Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου. Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει· και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί, πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο, μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι. Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο. Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε. Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα, ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.
Απλά συγκλονίζομαι όταν το διαβάσω. Ναι, η ζωή αυτό είναι, εμπειρίες και αν η Ιθάκη αποδειχθεί φτωχική, τουλάχιστον εσύ αγάπησες, τόλμησες, έζησες, έμαθες πράγματα, βγήκες νικητής, ακόμα και αν όλα έγιναν μαντάρα!
Αυτά, καλά να περνάτε όλοι και καλή εβδομάδα από αύριο!
Υπάρχουν και στα δεξιά όπου μπορείτε να τις βρίσκετε, μέσα σε αναρτήσεις δεν θα αναφερθώ ξανά, καθώς δε θέλω να μπερδευτούν τα πράγματα ή να χαλάσει ο προσωπικός τόνος αυτού του μπλογκ.
Και πάμε τώρα στο κυρίως κομμάτι, που δεν είναι άλλο από τη στήλη της Ελευθερίας, που τιμώ μηνιαίως.
Ακούω
Χθες (12/6) συμπληρώθηκαν 10 χρόνια ακριβώς από όταν ξεκινούσε το αξέχαστο έπος της Πορτογαλίας του 2004, όταν η εθνική Ελλάδος κατακτούσε το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Ταυτόχρονα ξεκίνησε το μουντιάλ στη Βραζιλία, όπου έχουμε πανάξια προκριθεί. Το πρώτο μας παιχνίδι είναι αύριο 14/6. Έτσι λοιπόν, τις τελευταίες μέρες ακούω συνέχεια αυτό το τραγούδι, που μου ανεβάζει και τη διάθεση!
ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΕΛΛΑΔΑ!
Βλέπω
Ένα αδέσποτο γατί που ήρθε έτσι απλά και τριβόταν επάνω μου για χάδια:
Και αυτή την τράβηξα δοκιμάζοντας, συνειδητοποίησα όμως ότι είναι η μπαλκονόπορτα και το μπαλκόνι που βλέπω συνεχώς εδώ και πόσα χρόνια!
Συλλογίζομαι
Από τα πιο σοφά που έχω ακούσει, δεν ξέρω ποιανού είναι:
Μη μετανιώνεις για ό,τι έκανες μα για ό,τι δεν έκανες
Και ένα δικό μου:
Είναι εύκολο να ευχηθείς στον άλλο να βρει την αγάπη, είναι δύσκολο όμως να πεις σ'αγαπώ
Ο τίτλος αυτής της ανάρτησης είναι διττός. Κατ'αρχήν σήμερα έκανα την πρώτη βουτιά στη θάλασσα για φέτος. Το κολύμπι και η θάλασσα είναι μία από τις αγάπες μου, η μαμά μου χειμερινή κολυμβήτρια μας μύησε από μικρά (για το λόγο αυτό, συν το ότι σήμερα έχει γενέθλια, θα μου επιτρέψετε να
της αφιερώσω αυτή την ανάρτηση. Μπορεί να μην είναι πάντα εύκολα μεταξύ
μας τα πράγματα, όμως η μαμά είναι μαμά), μπορεί να έκοψα το χειμερινό μεγαλώνοντας, η αγάπη όμως μένει, μάλιστα το πλοίο νομίζω είναι το αγαπημένο μου μέσο μεταφοράς.
Λιμάνι Χίου, το φανταρίσιο καλοκαίρι του 2012
Σχετικά κρύα μπορώ να πω η θάλασσα για την εποχή, όμως τα κατάφερα χαχα! Και τώρα που είπα κατάφερα, το μυαλό μου πήγε σε μία ανάμνηση πολλά καλοκαίρια πριν, μα πολλά όμως, πιθανώς και πάνω από 20 πια, τότε που πηγαίναμε οικογενειακώς σε ένα ξενοδοχείο κοντά στην Ερέτρια (Εύβοια), περνάγαμε πολλές ώρες στην πισίνα, όμως εγώ δεν τα είχα καταφέρει να βγάλω ακόμα τα μπρατσάκια και ας με παροτρύνανε οι γύρω, ας μου έλεγαν μεγάλωσες πια. Ώσπου μία φορά, το σκέφτηκα από εδώ, το σκέφτηκα από εκεί, δειλά δειλά λέω δεν πειραματίζομαι; Βγάζω το ένα, βλέπω ότι όλα καλά και μετά από λίγο πάει και το δεύτερο, έτσι απλά, φτου ξελευτερία!
Μεταξύ Ρόδου και Καστελλόριζου, Μάρτιος 2006, στο βάθος χιονισμένα βουνά της Τουρκίας
Από τότε δεν ξαναέβαλα μπρατσάκια και είχαν εκπλαγεί όλοι πώς το πήρα έτσι ξαφνικά απόφαση. Μάλλον έτσι λειτουργώ καλύτερα εγώ, διστάζω, το σκέφτομαι από εδώ, το σκέφτομαι από εκεί, κάποια στιγμή το παίρνω απόφαση, το κάνω, το συνηθίζω και τέλος. Κάπως έτσι κατάφερα λοιπόν το πρώτο μου μπάνιο χωρίς μπρατσάκια, εξ'ου και το διττό του τίτλου. Αυτή την ανάμνηση τη μοιράστηκα στα πλαίσια του summer memories της νέας μπλογκοφίλης Κατερίνας Β.
Μιας και μου βγήκε θαλασσινή η ανάρτηση, θα κλείσω με μερικά θαλασσινά τραγούδια, έτσι για το κέφι!
Δεν έχω προλάβει να γυρίσω πολύ στην μπλογκογειτονιά, είδα όμως ότι η Μαρία Νι ξεκίνησε το δεύτερο γύρο του ποιητικού της δρώμενου και μιας και είχα σχεδόν έτοιμο τι να γράψω ενώ ήδη δεν πρόλαβα τον πρώτο γύρο, σας το παραθέτω. Να πω όμως το εξής, αν και λίγο down αυτά που θα βάλω, η διάθεσή μου αυτή τη στιγμή δεν είναι τόσο χάλια, τα σχόλιά σας εχθές καθώς και το μαγικό ραβδάκι της καλής μάγισσας Άιναφετς βοήθησαν σε αυτό (δείτε εδώ τι όμορφο χρησμό μου έβγαλε, τόσο που εγώ που κάποτε τα σνόμπαρα όλα αυτά, εδώ έγινε τέτοιο κλικ που έβαλα και σύνδεσμο, περιμένω την αναγέννηση λοιπόν!), παρ'όλα αυτά, αφού το έχω έτοιμο το βάζω.
Πρόκειται για ένα αγγλικό ποίημα της Stevie Smith, το είχα πρωτοδεί σε ένα βιβλίο από αυτά που χρησιμοποιούσα στα μαθήματα αγγλικών που έκανα πριν χρόνια, ξέρω εντελώς κουφή πηγή, παρ'όλα αυτά όμως μου έκανε εντύπωση και μου έμεινε, ίσως διότι αντικατοπτρίζει κάποια συναισθήματα που έχω βιώσει και εγώ ορισμένες φορές.
Not waving but drowning
Nobody heard him, the dead man, But still he lay moaning: I was much further out than you thought And not waving but drowning.
Poor chap, he always loved larking And now he’s dead It must have been too cold for him his heart gave way, They said.
Oh, no no no, it was too cold always (Still the dead one lay moaning) I was much too far out all my life And not waving but drowning.
Περισσότερα μπορείτε να δείτε εδώ, όπου έχει και μία μεγάλη εισαγωγή που μπορείτε να την ακούσετε από την ίδια την ποιήτρια, μαζί με το ποίημα. Δυστυχώς είναι όλα στα Αγγλικά, οπότε για να μη μείνουν παραπονεμένοι όσοι δεν τα κατέχουν ιδιαίτερα, βάζω και μία δική μου απόδοση του ποιήματος στα ελληνικά. Λέω απόδοση και όχι μετάφραση επειδή έκανα κάποιες μικροαλλαγές για να κάνει ρίμα, χωρίς να αλλάξει όμως το γενικότερο νόημα.
Δεν χαιρετούσα, πνιγόμουν
Κανείς δεν το πήρε χαμπάρι και πνίγηκε Μα ακόμα και ξαπλωμένος έλεγε: Ήμουν πολύ πιο έξω από ότι νομίζατε Και δεν χαιρετούσα, πνιγόμουν
Τον καϋμένο, γύρναγε συνέχεια σα χαζός Πάντα τόσο απρόσεκτος Και τώρα είναι νεκρός Τα νερά ήταν πολύ κρύα, τον πάγωσαν Η καρδιά και τα πνευμόνια του δεν άντεξαν Είπαν
Ω, όχι, όχι, πάντα ήταν πολύ κρύα (Ακόμα ο νεκρός μιλά) Ήμουν πολύ έξω όλη μου τη ζωή Και δεν χαιρετούσα, πνιγόμουν
Και πάμε στο τραγούδι, αφού το δρώμενο λέει να συνοδεύουμε το ποίημα με κάτι σχετικό, ένα αρκετά γνωστό του αγαπημένου σερ του ελληνικού τραγουδιού.
Και αφού σας έκανα τη διάθεση περιβόλι, εύχομαι να περάσετε ένα τέλειο τριήμερο!
Η Κική μας ζήτησε να μιλήσουμε για την αγάπη μέσω ενός τραγουδιού. Πώς θα μπορούσα να της χαλάσω χατίρι εγώ;
Για μένα βέβαια είναι μεγάλη πρόκληση. Τι να πω εγώ, ένας άντρας, ανάμεσα σε 30 γυναίκες, για την αγάπη; Τι να πω εγώ, που ποτέ δεν ήμουν καλός σε αυτό το θέμα; Τι τοπίο άραγε να περιγράψει ο μονόφθαλμος; Για μένα και το απόλυτα λογικό μυαλό μου, η αγάπη μοιάζει σαν ένα αίνιγμα χωρίς λύση.
Πηγή: http://xkcd.com/55/
Αποφάσισα λοιπόν να βάλω ένα τραγούδι ενός αγαπημένου συνθέτη που το άκουσα πρώτη φορά πριν χρόνια και από την πρώτη στιγμή μου άρεσε και ο στίχος του και η μουσική του. Μιλάει για κάποιον που ψάχνει, βρίσκει, χάνει την αγάπη. Εκτός του ότι συμπτωματικά τη μέρα που έκανε την πρόσκληση η Κική μου είχε κολλήσει και το άκουγα, νιώθω ότι αντικατοπτρίζει κάπως τη σχέση μου με την αγάπη. Για πόσα χρόνια ταξίδεψα στο άδειο κάθισμα; Διότι και να έχεις ανθρώπους γύρω σου, όταν δεν μπορείς να επικοινωνήσεις, μόνος νιώθεις. Πόσες φορές ένιωσα ότι προσπάθησα να την πιάσω μα τελικά η αγάπη ξέφυγε μέσα από τα χέρια μου και έμεινα να αναρωτιέμαι; Μα τελικά, για να μην κλείσω τόσο μελαγχολικά, αυτό που κάνουμε εδώ αγάπη δεν είναι; Το ότι, τόσα άτομα, αφιερώνουμε έστω ένα μικρό κομμάτι της καθημερινότητάς μας για να ανταλλάξουμε κείμενα, φωτογραφίες, εικόνες, μουσικές, τι είναι;
Νότος
Μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Στίχοι: Ισαάκ Σούσης
Ερμηνεία: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας/Μπάμπης Στόκας
Εκεί στο Νότο
που τρίζει ο θάνατος κι η αγάπη κάνει κρότο
σαν άδειο κάθισμα ταξίδεψα για χρόνια
ψάχνοντας να βρω το κατάλληλο κορμί
Εκεί στα φώτα
έβρισκε η νύχτα τα σημάδια της τα πρώτα
είχα ξεμείνει από τσιγάρα και συμπόνια
και συ με κέρασες καπνό μ’ ένα φιλί
Ποια πόλη, ποια χώρα
ποια θάλασσα σε ταξιδεύει τώρα
σωπαίνεις, θυμάσαι
και μεθυσμένη μες τον ύπνο σου γελάς
Ποια πόλη, ποια χώρα
ποια θάλασσα σε ταξιδεύει τώρα
Εκεί στο Νότο
εκεί μου κλήρωσε ο έρωτας στο Λόττο
κουλουριασμένος σαν τη σαύρα στη σκιά του
σαν νόμισμα έπεφτα στο μαύρο σου βυθό
Χλωμά καντήλια
άναβε η φτώχεια σου τα τάιζε με ζήλια
μα συλλαβίζαν σ’ αγαπώ τα βογγητά σου
σαν ένα άρρωστο στην κούνια του μωρό
Ποια πόλη, ποια χώρα
ποια θάλασσα σε ταξιδεύει τώρα
σωπαίνεις, θυμάσαι
και μεθυσμένη μες τον ύπνο σου γελάς
Ποια πόλη, ποια χώρα
ποια θάλασσα σε ταξιδεύει τώρα
Και
η κολλητή φίλη της Κικής Barbie, που δεν είναι μπλοκερ, αλλά θα προσπαθήσει για
το χατήρι της να λάβει μέρος και τη συμμετοχή της θα την φιλοξενήσει στο
μπλοκ της.
