Παρά το ότι εκ πρώτης όψης είναι τόσο απλή, η εικασία αυτή βασανίζει πάνω από δύο αιώνες τους μαθηματικούς.
Βέβαια τα μαθηματικά και ιδίως ο τομέας στον οποίο υπάγεται η εικασία, δεν έχουν και πολλές πρακτικές εφαρμογές.
Συναισθηματικά-διαισθητικά πάντως νιώθω ότι δεν αποδεικνύεται. Όπως στη monopoly δεν μπορείς από ένα τετράγωνο να φτάσεις σε όλα τα άλλα με μία ζαριά.
Τα ίδια συναισθήματα νιώθω και για την ύπαρξη του θεού. Αν και, όπως είπα στην προηγούμενη ανάρτηση, παραμένει ανοιχτή, έχω απογοητευτεί από διάφορα που έχουν συμβεί και συμβαίνουν και νιώθω πια ότι δεν υπάρχει.
Το κυριότερο από όλα, ο κορονοϊός.
Σαφώς και ο θεός δε δημιούργησε μόνο τους ανθρώπους αλλά και αμέτρητα άλλα πλάσματα.
Ακόμα και αν δεχτώ, όπως λένε και πολλοί που πιστεύουν, ότι άγνωστες αι βουλαί του κυρίου, οπότε δε μας θέλει να υπάρχουμε και προτιμάει άλλα πλάσματα, γιατί να το κάνει έτσι;
Ένας καλός θεός γιατί να επιτρέπει όλο αυτό και να μη μας κάνει απλά να χάσουμε την αναπαραγωγική μας ικανότητα; Δε θα ήταν πιο ευγενικό;
Κάποιοι που πιστεύουν θα πουν μας δοκιμάζει.
Οκ και εγώ δεν είμαι απόλυτα σίγουρος. Αλλά δε μου αρέσει αυτό που γίνεται, αυτό λέω.
Συγγνώμη αν μεταδίδω αρνητικά συναισθήματα, αλλά στο ιστολόγιό μου αυτό που νιώθω θα γράφω.
Καλή χρονιά σε όλη τη μπλογκόσφαιρα και ειδικά σε όσους έχουν περάσει και αφήσει το στίγμα τους σε αυτό το μπλογκ!
Το 2021 να σας φέρει γαλήνη και ό,τι επιθυμείτε εσείς και οι δικοί σας άνθρωποι!
Άφησα τις πρωτοχρονιάτικες ευχές μου για σήμερα διότι σαν σήμερα πριν 9 χρόνια (3/1/2012) γράφτηκε η πρώτη ανάρτηση σε αυτό το μπλογκ.
Συνδυάζοντας λοιπόν την πρωτοχρονιά με τα γενέθλια του μπλογκ και τα αραιά περάσματα που έχω υποσχεθεί ότι θα κάνω, λέω να αφήσω και ένα μήνυμα.
Τη χρονιά που πέρασε περισσότερο από κάθε άλλη ήρθαμε αντιμέτωποι με το θάνατο. Ο κορωνοϊός μας τον έφερε πιο κοντά.
Κανείς δε μπορεί να χαίρεται με αυτή την κατάσταση, ίσως όμως θα έπρεπε να μας κάνει να αναστοχαστούμε κάποια πράγματα στη ζωή μας.
Καλώς ή κακώς, ο μόνος σίγουρος προορισμός μας σε αυτή τη ζωή είναι ο θάνατος.
Στην κουλτούρα που δημιουργήσαμε ως άνθρωποι, διαπραγματευόμαστε αυτό το θέμα;
Προσωπικά, από τις εμπειρίες που έχω στα 36 χρόνια μου, βλέπω ότι δεν το κάνουμε και τόσο καλά. Νομίσαμε ότι αν δημιουργήσουμε όλο και περισσότερα, θα αλλάξει κάτι; Ή μήπως αν είμαστε καλοί ή κακοί;
Πώς να μην υπερφορτωθεί λοιπόν η γη με τους πεπερασμένους πόρους της;
Είναι νόμος της βιολογίας ότι όταν ένα είδος πληθαίνει υπερβολικά, ευνοείται η δημιουργία άλλων ανταγωνιστικών ειδών (βλέπε κορωνοϊός) για να επέλθει ισορροπία.
Για να μην στεναχωρώ τους πιστούς, προσωπικά δηλώνω χριστιανός αγνωστικιστής.
Παραδέχομαι το Χριστό ως ξεχωριστό και σπουδαίο άνθρωπο, όσο αναφορά την ύπαρξη θεού όμως, αν και στα 36 χρόνια μου, από διάφορα που μου έχουν συμβεί, έχω απογοητευτεί πάνω σε αυτό το θέμα, λέω ότι απλά δεν μπορώ να ξέρω σίγουρα με τα υπάρχοντα στοιχεία.
Για να παραφράσω ένα γνωστό παλιό τραγουδάκι που μου αρέσει και λέει ότι το μέλλον δεν είναι για μας να το ξέρουμε, λέω ότι ο θεός δεν είναι για μας να τοn ξέρουμε.
Για να καταλήξω κάπου όμως.
Να είστε καλοί αν θέλετε να είστε, να είστε κακοί αν θέλετε να είστε.
Μην πιστεύετε τόσο εύκολα όποιον πάει να σας οργανώσει σε ένα συγκεκριμένο σύστημα, όσο καλά και αν το κάνει.
Να περνάτε ωραία τη ζωή σας.
Να κάνετε ό,τι σας βγαίνει, έχοντας βέβαια υπόψιν πάντα τις συνέπειες.
Μελετήστε Κρισναμούρτι, που θεωρώ ότι αυτού του είδους τα θέματα διαπραγματεύεται.
Αλλά και η Ιθάκη του Καβάφη για μένα το προσεγγίζει πολύ καλά.
Συγγνώμη αν στεναχώρησα κάποιους.
Δεν το παίζω ανώτερος ή σκληρότερος.
Και εγώ στεναχωριέμαι καθώς μεγαλώνω και τα σκέφτομαι, αλλά οκ, πέρασα καλά μέχρι τώρα στη ζωή μου, κάποια στιγμή όλα τελειώνουν.
Πιο πολύ με ζορίζει το ότι θα χάσω κάποια αγαπημένα πρόσωπα, αλλά με ηρεμεί κάπως η σκέψη ότι, αν κάποιος σε αγαπάει αληθινά, προσπαθεί να είναι κοντά σου, αν δεν μπορέσει όμως, θέλει να είσαι ευτυχισμένος όπως και να έχει.
Δε μου βγήκε να κάνω παιδί ή σχέση με γυναίκα, εξαιρούνται βέβαια η μαμά μου και η αδερφή μου που είναι μεγάλα κεφάλαια από μόνες τους και έλαβα ανιδιοτελή αγάπη. Ίσως και 1-2 φίλες εδώ στο μπλογκ.
Τα βρήκα με τη Μπιάνκα τη σκυλίτσα που σας έδειξα στη φωτογραφία στην προηγούμενη ανάρτηση.
Στην προσωπική μου εξέλιξη αυτή θεωρώ ότι συνέτρεξαν ο χαρακτήρας μου, οι συγκυρίες αλλά και το ότι η ζωή δεν το ευνοεί ιδιαίτερα.
Το τελευταίο το υπονόησα και πιο πάνω, είναι θέμα για άλλη ανάρτηση γιατί ήδη είπα πολλά, όμως θα πω επιγραμματικά ότι θεωρώ πως αυτή η ζωή είναι δύσκολή, ίσως και εγώ δεν το είχα συνειδητοποιήσει παλιότερα όσο έπρεπε αυτό, και για αυτό δε βγαίνει πρακτικά να κάνει ένας άντρας πολλά παιδιά με μία γυναίκα, το πολύ ένα από μεγάλο έρωτα. Η γυναίκα λογικό είναι ότι περιμένει από έναν άντρα περισσότερα λόγω της πιο ευάλωτης φύσης της (εγκυμοσύνη, οι ανάγκες του μωρού μετά), ο άντρας πάλι το νιώθει αυτό λίγο ως συναλλαγή και δε βγαίνει. Η γνώμη μου είναι πάντα αυτή και θεωρώ ότι είναι και ένας από τους λόγους, μαζί με το χαρακτήρα μου, που τα τσούγκρισα με κάποιες από την μπλογκόσφαιρα παλιότερα.
Σταματάω εδώ γιατί ξέφυγα, το τελευταίο ίσως το αναλύσω πιο πολύ σε άλλη ανάρτηση.
Πάντως στο ποίημα του Καβάφη πιο πάνω επέλεξα γυναίκαι αφηγήτρια για να δείξω ότι δεν έχω κάτι προσωπικό με τις γυναίκες
Και πάλι συγγνώμη αν στεναχώρησα τώρα ή στο παρελθόν οποιονδήποτε από τη μπλογκόσφαιρα.
Και πάλι εύχομαι ένα ευτυχισμένο, υγιές και γαλήνιο 2021!
Είχα τάξει ότι θα κάνω ξανά ανάρτηση αν έρθει εκείνη.
Δεν ξέρω αν ήρθε εκείνη, ξέρω ότι ήρθε η πανδημία.
Επίσης ξέρω ότι κάποιος μου έγραψε σε ένα σχόλιο ότι τόσες υπάρχουν, να μην περιμένω εκείνη, ίσως έχει δίκιο.
Το πιο σίγουρο που ξέρω όμως, είναι ότι ήρθε η Μπιάνκα στη ζωή μου, αυτή είναι η συντροφιά μου τώρα. Και επειδή επίσης ξέρω ότι τα χρόνια που έγραφα εδώ περάσαμε πολλά και οφείλω έστω ένα γεια που και που, σας την παρουσιάζω στις φωτογραφίες που ακολουθούν.
Να διευκρινίσω ότι συντροφιά μου είναι και η μαμά μου, αλλά αυτή είναι σε άλλη κατηγορία από μόνη της και ο νοών νοήτω, η μαμά νομίζω είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο από μόνη της.
Αυτά, ευχαριστώ και πάλι για τις στιγμές που περάσαμε εδώ μαζί, συγγνώμη αν πίκρανα κάποιους, εύχομαι να είστε όλοι καλά και υπομονή στους δύσκολους καιρούς που περνάμε.
Θα στέλνω αραιά και που ένα γεια λόγω όλων αυτών που περάσαμε εδώ.
Αυτό σημαίνει ότι σήμερα κλείνει μία ολόκληρη δεκαετία παρουσίας μου στην μπλογκόσφαιρα. Αν και τον τελευταίο ένα χρόνο περίπου έχω αραιώσει, δεν μπορούσα να μην κάνω ανάρτηση για αυτή την τόσο μεγάλη επέτειο.
Κατ'αρχήν το απαραίτητο κέρασμα (από τα χεράκια μου, έστω και πριν κάποιους μήνες, τι σου κάνει η τεχνολογία) και η τούρτα για τα κεράκια:
Και, λόγω της επετείου, θα σας κάνω ένα ακόμα δώρο, τα σχόλια να μείνουν ανοιχτά.
Ξέρω ότι ο χαρακτηρισμός δώρο μπορεί να ξενίσει ή να φανεί αστείος σε κάποιους. Είναι γεγονός ότι, κάποιες στιγμές, το κρασί έγινε ξύδι. Δεν μπορώ να μην αναλογιστώ όμως ότι, τα 10 αυτά χρόνια, πέρασαν πολλοί άνθρωποι από τα δύο blog μου τους οποίους γνώρισα και μιλήσαμε. Έστω και αν με τη συντριπτική πλειοψηφία αυτών των ανθρώπων η επικοινωνία αυτή ήταν μόνο ηλεκτρονική, σίγουρα ήταν κάτι παραπάνω σε σχέση με τους άλλους περίπου 6 δισεκατομμύρια ανθρώπους πάνω στη γη με τους οποίους μπορεί να μην έρθω σε επαφη ποτέ στη ζωή μου, αν λάβουμε υπόψιν το συνολικό ανθρώπινο πληθυσμό. Όλοι όσοι περάσατε από εδώ αυτά τα χρόνια είστε κομμάτι της ζωής μου και πάντα θα είστε για όποιο λόγο και αν ήρθατε και ανεξαρτήτως αν με θυμάστε ή με συμπαθείτε αυτή τη στιγμή. Σας ευχαριστώ λοιπόν και θα χαρώ να δω μία κουβέντα, θα κατανοήσω αν δε δω, αν και θα προτιμούσα να με βρίστε από το να μην υπάρξει κανένα σχόλιο.
Μία μία οι χώρες στα ανατολικά παραδίδονται στον εισβολέα. Καθώς πλησιάζει τα σύνορα, ανοίγω το ραδιόφωνο για να μάθω τις εξελίξεις. Ξαφνικά η μουσική σταματάει και αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση, το νέο έτος μπαίνει με όλες τις προφυλάξεις στην πόλη των Αθηνών.
10
9
8
7
6
5
4
3
2
1
Και τότε ακούγεται..
Νέος χρόνος και νιφάδες πιστά στο ραντεβού τους για μία ακόμα φορά
Και εσύ; Άστατο πουλί των ονείρων μου, σε περιμένω
Δεν μπορεί, οι πτήσεις σου θα σε βγάλουν κάποτε κατά δω, το ξέρω, θα έρθει η στιγμή που οι καρδιές μας θα τραγουδήσουν παρέα το πιο υπέροχο τραγούδι!
Κατ'εξαίρεση, αντί για καλή χρονιά και για τα 5 χρόνια (3/1/2012-3/1/2017) του blog, με κλειστά σχόλια, διπλά αφιερωμένο σε εκείνη και σε όσους πέρασαν Χριστούγεννα ή Πρωτοχρονιά μόνοι
Είμαι της γνώμης ότι όλα σε αυτή τη ζωή κάνουν τον κύκλο τους. Πλησιάζοντας τα 10 χρόνια στην blogoσφαιρα, νιώθω ότι έκανα τον κύκλο μου ως blogger.
Όταν ξεκίνησα ήμουν 22 χρονών, τώρα είμαι 32, άλλαξα 10ετία, από 20άρης έγινα 30άρης, αλλιώς σκέφτεται κανείς στα 20+ του και αλλιώς στα 30+ του. Το ταξίδι που έκανα στα blog δεν το μετανιώνω ούτε κατ'ελάχιστο (όπως λέει και ένα ρητό δεν πρέπει να μετανιώνουμε για ό,τι κάναμε μα για αυτά που δεν κάναμε), ούτε πρόκειται να το ξεχάσω. Είναι ένα κομμάτι της ζωής μου, όπως και όλοι όσοι περάσατε από τα μπλογκόσπιτά μου όλα αυτά τα χρόνια. Σας ευχαριστώ θερμά όλους και έναν έναν ξεχωριστά. Μα πιο πολύ ευχαριστώ αυτούς με τους οποίους είχα προβλήματα. Όταν με κάποιον όλα πάνε καλά είναι ευχάριστο, οι άνθρωποι που μας δυσκολεύουν όμως είναι αυτοί που μας μαθαίνουν, αν μη τι άλλο, πώς να γίνουμε καλύτεροι.
Σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου, να είστε όλοι καλά και να έχετε αυτά που επιθυμείτε στις ζωές σας.
Αυτή τη φορά θα κλείσω για καλοκαίρι και δε θα επιστρέψω το Σεπτέμβρη. Επίσης η αραιότερη παρουσία που είχα σε κάποια blog παύει τελείως. Τα σχόλια εδώ θα μείνουν ανοιχτά για κάποιο διάστημα σε περίπτωση που κάποιος θελήσει να γράψει κάτι τελευταίο. Από εκεί και πέρα, ίσως επιστρέψω κατ'εξαίρεση μόνο για τον εορτασμό των 10 χρόνων τις αρχές του νέου έτους ή, αν κάποια στιγμή νιώσω ότι το θέλω, με κάποιο άλλο blog με άλλη μορφή. Όσοι θέλουν βέβαια ξέρουν πώς να επικοινωνήσουν μαζί μου και εκτός blog.
Επίσης, θα συνεχίσει να ανανεώνεται ανελλιπώς η άλλη μου σελίδα, την οποία θα εμπλουτίσω και με κάποιες από τις εικόνες που ανέβαζα εδώ, όπως έκανα στην τελευταία ανάρτηση εκεί:
Να επισημάνω, για να μη θεωρηθεί όλο αυτό promotion, ότι ακόμα η σελίδα αυτή λειτουργεί χωρίς διαφημίσεις, ίσως βάλω κάποια στιγμή λίγες ίσα για να βγαίνουν τα έξοδά της, αλλά μέχρι εκεί.
Και πώς κλείνω τώρα; Μα όπως ξεκίνησα, βάζοντας τον τίτλο στο blog!
ΚΑΘΕ ΤΕΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΡΧΗ
Μα κράτησα κάτι ακόμα, έναν αποχαιρετισμό όπως εκείνος των θρυλικών Απαραδεκτων, ο τίτλος αυτής της ανάρτησης είναι αυτός του τελευταίου επεισοδίου της σειράς, ενώ ακολουθεί το τραγούδι με το οποίο μας αποχαιρέτισαν.
Καλό καλοκαίρι, καλά να περνάτε, να προσέχετε τους εαυτούς σας και.. όποιος ξέρει να αγαπά ξέρει και να χωρίζει!!
Υ.Γ. Για υστερόγραφο αφήνω ένα μικρό παραπονάκι, 2-3 ψυχές θα ήθελα να τις έχω γνωρίσει και από κοντά, έτσι να κάναμε μία χειραψία και να λέγαμε ένα γεια, για το γαμώτο, δεν πειράζει όμως, η ζωή ξέρει ποιους μας φέρνει και πώς.
Έχω πει, γενικά αποφεύγω να μπερδεύω την άλλη μου σελίδα με αυτό το blog, με λίγες εξαιρέσεις σε ειδικές περιπτώσεις. Σήμερα είναι μία από αυτές. Έκρινα ότι είναι χρήσιμο να σας ειδοποιήσω για τον καύσωνα που έρχεται το ερχόμενο Σαββατοκύριακο. Περισσότερα εδώ:
Αισίως περπατάω στο 10ο έτος μου ως blogger και στο 20ο ως χρήστης του internet. Τα χρόνια είναι πολλά. Γέρασα, που λέει ο λόγος, όσο για το αν έβαλα μυαλό, αυτό είναι άλλοι πιο αρμόδιοι να το κρίνουν, όχι εγώ. Πάντως σίγουρα κατάλαβα κάποια πράγματα μετά από τόσα χρόνια, κάποιες φορές με άσχημο τρόπο. Ένα από αυτά είναι ότι ως μέσο γνωριμίας τα blog και το internet γενικότερα καλά είναι, όταν όμως μία επαφή είναι σχετικά τακτική και κρατάει μήνες αλλά δε μεταφέρεται και στην πραγματική ζωή, τότε κάτι δεν πάει καλά. Τα γνήσια συναισθήματα θέλουν το χρόνο τους αλλά εξελίσσονται σταδιακά. Αν κάποιος σε έχει ξεχωρίσει τότε αργά ή γρήγορα θα θέλει να σε γνωρίσει από κοντά, να κάνετε και άλλα πράγματα μαζί. Σε διαφορετική περίπτωση, είτε έχεις γίνει ένας ακόμα από το κοινό με το οποίο περνάει την ώρα σπάζοντας πλάκα ή βγάζει λεφτά από τα κλικ στο blog του. Λυπάμαι αν χαλάω το ρομαντισμό σε κάποιους, αυτή είναι η γνώμη μου από την εμπειρία μου εν πάση περιπτώσει. Μου έχει τύχει να γνωρίσω μέσω chat κάποιον, να μιλάμε κάμποσο καιρό, να γνωριστούμε από κοντά και να έχουμε ξεπεράσει τα 10 χρόνια φιλίας πια. Υπήρξαν όμως και κάποιοι, κυρίως μέσα από τα blog, που ήρθαμε σε αντιπαράθεση, με άλλους λίγο με άλλους πολύ. Εγώ του ευχαριστώ και αυτούς, μέσα από τις διαφωνίες μαθαίνεις. Κλείνοντας αυτή την ανάρτηση τους καλώ και προκαλώ. Δεν ζητάω επανένωση. Ζητάω μόνο ένα σχόλιο σε αυτή την ανάρτηση, σε ένδειξη καλής θέλησης. Ένα γεια και ας μην ξαναμιλήσουμε ποτέ.
Την ώρα που θα δημοσιευτεί αυτή η ανάρτηση (6:27) θα σημειώνεται η Εαρινή ισημερία. Από αύριο το φως παίρνει κεφάλι για 6 μήνες. Είναι η νίκη του φωτός έναντι του σκότους, της ζωής έναντι του θανάτου, είναι η αρχή της Άνοιξης.
Τη στιγμή που θα ανέβει η ανάρτηση αυτή ξεκινάει η 29/2, ημερομηνία που θα κάνουμε 4 χρόνια να δούμε ξανά. Ο λόγος είναι ότι πρόκειται για μία πρόσθετη μέρα κάθε 4 χρόνια (με ελάχιστες εξαιρέσεις) ώστε το ημερολόγιο να διατηρείται συγχρονισμένο με τις εποχές, δεδομένου ότι ένα ημερολογιακό έτος διαρκεί 365 ημέρες, ενώ η περιστροφή της γης γύρω από τον ήλιο περίπου 365,25, οπότε, για να καλυφθεί η διαφορά, ορίστηκαν τα δίσεκτα έτη που περιέχουν 366 ημέρες και ο Φλεβάρης 29 αντί για 28. Περισσότερα εδώ. Ο λαός παραδοσιακά θεωρεί τα δίσεκτα έτη γρουσούζικα. Το 2016, τους δύο πρώτους μήνες του, έχει βαλθεί να επαληθεύσει τις προλήψεις, αφού έχει 'πάρει' πολλά μεγάλα ονόματα των τεχνών, με πιο τραγικό από όλα, λόγω του νεαρού της ηλικίας, αυτό του Παντελή Παντελίδη. Περισσότερα εδώ. Τα έτη αυτά επίσης αποφεύγονται οι γάμοι. Ο Βουτσάς, πάντως, δεν απέφυγε, στα 84 έτη του, να παντρευτεί την 37 χρονών και έγκυο(!!) σύντροφό του. Πέρα ενός σχετικού ανέκδοτου (βλέπε ** στο τέλος της ανάρτησης) και τη λύπη μου για την ολοκληρωτική αποκαθήλωση ενός ηθοποιού που, ομολογώ, στις ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου πάντα μου άρεσε, δε μπορώ να σχολιάσω κάτι άλλο, ενήλικοι και οι δύο, είναι προσωπική τους επιλογή το τι θα κάνουν. Αναρωτιέμαι βέβαια, για το αγέννητο αυτό παιδί, μήπως πρέπει να επέμβει αυτεπάγγελτα κάποιος εισαγγελέας; Τι χρωστάει αυτό, επειδή άλλοι το επέλεξαν, ουσιαστικά να μη γνωρίσει πατέρα; Εκτός αν ισχύει το ανέκδοτο, οπότε πάσο. Σε αυτά ας προσθέσουμε τα μπλόκα των αγροτών (που αυτή την ώρα αποσύρονται) και το προσφυγικό, για να δέσει το γλυκό. Όλα καλά και όλα ανθηρά. Ξέρεις κάτι όμως, μέσα σε όλη αυτή την τρέλα διακρίνω ένα φως. Είσαι εσύ. Τα λούζεις όλα με το μεθυστικό άρωμά σου. Και όπως λέει το άσμα, αγαπώ όλο τον κόσμο γιατί ζεις και εσύ μαζί.
Αν δε βγάζετε άκρη, συμπαθάτε με, ο πιο θερμός δίσεκτος κουτσοφλέβαρος των τελευταίων 50 ετών με βάρεσε κατακούτελα!
Καλή εβδομάδα χωρίς γρουσουζιές!
(**) Το ανέκδοτο που χρωστάω:
Ένας παππούς 80 χρονών πάει στο γιατρό για γενικό τσεκ απ, και ο γιατρός τον ρωτάει:
– Πώς αισθάνεστε;
– Ποτέ δεν ένοιωσα καλύτερα! Είμαι παντρεμένος με μια 25χρονη ξανθιά θεά, με την οποία περνάω θαυμάσια, και μάλιστα είναι και έγκυος! Μου ετοιμάζει παιδί!
Ο ιατρός αφού τον κοιτάει για λίγα δευτερόλεπτα σκεπτικός, του λέει:
– Να σας πω μια ιστορία… Ήταν ένας φίλος μου κυνηγός, ο οποίος καθώς έφευγε από το σπίτι του, αντί να πάρει το όπλο του, πήρε την ομπρέλα.
Αφού περπατούσε για κάμποση ώρα στο δάσος, είδε μπροστά του ξαφνικά μια τεράστια αρκούδα.
Σηκώνει λοιπόν την ομπρέλα του και κάνει να πυροβολήσει, αλλά ΦΡΑΠ! ανοίγει η ομπρέλα. Παρόλα αυτά η αρκούδα έπεσε κάτω νεκρή, τέζα!
– Αποκλείεται! φωνάζει ο παππούς, κάποιος άλλος την πυροβόλησε!
Ακούγοντας αυτό το τραγούδι οι σκέψεις στριφογυρίζουν στο μυαλό.
Είσαι το όνειρό μου. Δεν υπάρχει μέρα που να μη σε σκέφτομαι. Ξυπνάω και είσαι στο μυαλό μου, κοιμάμαι και η μορφή σου μου λέει καληνύχτα. Όταν κάνουμε παρέα εύχομαι να σταμάταγε ο χρόνος, μα αδυσώπητα είρων, φεύγει γρήγορα γελώντας. Και έπειτα, υπάρχει η απόσταση, η διαφορά ηλικίας. Παρ'όλη τη σκληρότητά του όμως, ο χρόνος δεν κατάφερε να μας χωρίσει, είσαι ο ήλιος και είμαι το φεγγάρι, πάντα σε κίνηση, μα είναι της μοίρας να βρισκόμαστε στον ίδιο ουρανό. Το ξέρεις ότι όταν μου έκανες εκείνο το τηλεφώνημα για να κανονίσουμε τον καφέ που εκκρεμούσε, ήταν από τις ωραιότερες στιγμές της ζωής μου; Αστραπή φωτός που με διαπέρασε και μου έφτιαξε τη μέρα. γεμίζοντάς με ευγνωμοσύνη προς το Θεό που μου την έφερε. Και πάντα θα Τον ευχαριστώ, ακόμα και αν δε σε δω ξανά. Και τι κάνουμε τώρα για αυτό το όνειρο; Το τραγούδι καλά τα λέει αν πρόκειται για λεφτά, σπίτι, αυτοκίνητο και λοιπά πράγματα που με συγκεκριμένες πρακτικές διαδικασίες μπορείς να τα αποκτήσεις. Οι άνθρωποι και τα συναισθήματα δεν είναι πράγματα. Δεν μπορείς να κάνεις κάποιον να δει το ίδιο όνειρο με εσένα πατώντας ένα κουμπί ή με συγκεκριμένες πρακτικές κινήσεις. Μπορείς μόνο να του λες ότι τον αγαπάς και να ελπίζεις, ότι ο ήλιος και το φεγγάρι θα βρεθούν ξανά.
