Πέμπτη 31 Οκτωβρίου 2013

Βραβείο και διαγωνισμός 2

Είναι φορές στη ζωή που σου έρχονται από εκεί που δεν το περιμένεις. Έτσι λοιπόν, η προ-προηγούμενη ανάρτηση βραβείο και διαγωνισμός εκτός του ότι έκανε ρεκόρ σχολίων για το blog μου, με έφερε σε επαφή με την marilise, η οποία μου έδωσε ένα βραβείο με blogoπαίχνιδο, ευκαιρία με τις απαντήσεις να μάθουμε περισσότερα ο ένας για τον άλλο.


1)Τι σε ενέπνευσε και τι σημαίνουν για σένα το όνομα του blog σου και το όνομα, με το οποίο υπογράφεις τα κείμενά σου;

Το blogging το ξεκίνησα ως ένα μέσο για να εξωτερικεύσω τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου, καθώς και για να έρθω σε επαφή με άλλους ανθρώπους, ίσως γιατί όλα αυτά δεν τα καταφέρνω και τόσο καλά στον έξω κόσμο. Θεωρώ ότι το πέτυχα εν μέρει, αφού τελικά νομίζω ότι το blogging δεν μπορεί να υποκαταστήσει άλλα πράγματα, απλά να λειτουργήσει ως ένα όμορφο πρόσθετο. Αυτό το blog δεν είναι το πρώτο μου, ξεκίνησα πριν 6+ χρόνια από έναν άλλο χώρο. Την πρωτοχρονιά του 2012 είπα με την αλλαγή του έτους να αλλάξω και χώρο στο blog μου, νιώθοντας ότι το προηγούμενο έκανε τον κύκλο του. Στην τελευταία εγγραφή εκεί, έγραψα ότι κάθε τέλος είναι μία νέα αρχή με μεγάλα γράμματα και σύνδεσμο που παρέπεμπε στο νέο χώρο εδώ, φράση που έκανα τίτλο αυτού του blog και που θέλω να πιστεύω γενικότερα στη ζωή μου. Όσο για το όνομα με το ποίο υπογράφω, συμπτωματικά το ξαναέγραψα πρόσφατα, προέρχεται εν μέρει από.. λάθος! Όταν έκανα τα πρώτα μου βήματα στο internet και επειδή η αστρονομία είναι μία από τις αγάπες μου, σκέφτηκα να βάλω ως ψευδώνυμο τον αστερισμό Ηνίοχο. Οι ξένες γλώσσες δεν είναι το φόρτε μου όμως, πόσο μάλλον τότε που ήμουν μικρότερος, τον μετέφρασα λάθος στα Αγγλικά ως Henioxous (στην πραγματικότητα είναι Auriga), αυτό ήταν το πρώτο μου διαδικτυακό ψευδώνυμο, αργότερα κράτησα τα τρία πρώτα γράμματα, έβαλα και τα τρία πρώτα γράμματα του ονόματός μου, αυτή τη φορά σωστά μετάφρασμένο στα Αγγλικά (Γιώργος-George) και γεννήθηκε το Hengeo.

2)Ποια φωτογραφία θα βάζατε για την 'ζωή';


 3)Αν σε σταματούσαν στον δρόμο απ' το Blog TV και σε ρωτούσαν  "Ποιο είναι το χαρακτηριστικό σου γνώρισμα, σύμφωνα με τα  λεγόμενα των άλλων;", τι θα απαντούσες; Ποιο είναι;

Έλα ντε; Ο καθένας κρίνει με τα δικά του κριτήρια. Ίσως να φταίει βέβαια το ότι είμαι κλειστός και δεν ανοίγομαι εύκολα στους άλλους.

4)Ποιο στοιχείο βρίσκεις γοητευτικό και σε κάνει να συνεχίζεις να γράφεις;

Νομίζω το ψιλοκάλυψα στο 1 αυτό. Μοιράζομαι κάποια κομμάτια του εαυτού μου και έρχομαι σε επαφή με άλλους ανθρώπους που κάνουν το ίδιο.

5)Αν δεν ήσουν άνθρωπος, τι θα ήθελες να είσαι και γιατί;

Θαυμάζω όλα (ή σχεδόν) τα πλάσματα, αν πρέπει να επιλέξω όμως, θα επέλεγα ένα πουλί. Να μπορώ να γυρνάω όλο τον κόσμο πετώντας με τα δικά μου φτερά, να γνωρίζω νέα μέρη, να θαυμάζω τη γη από ψηλά.

6)Αγαπημένη λέξη:

Μάλιστα! Μου την κόλλησε ένας φίλος, για κάποιο λόγο όμως πολλοί τσαντίζονται όταν την χρησιμοποιώ..

Ήρθε η στιγμή να επιλέξω σε ποια blog θα το κάνω πάσα. Ευτυχώς δεν θα βρεθώ στη δύσκολη θέση να ξεχωρίσω αυθαίρετα κάποια, αφού τα περισσότερα blog τα οποία παρακολουθώ το έχουν πάρει ήδη. Το δίνω λοιπόν στις/στους:

Άιναφετς
Η ζωή μας, μια βόλτα ...
διπλό ουράνιο τόξο
ας μιλησουμε για αγαπη

 ------------------------------------------------------------------------------------------------

Η προ-προηγούμενη ανάρτηση όμως είχε και άλλα παρελκόμενα. Έγινε για ένα διαγωνισμό εμπειρίας-ανάμνησης που είχε ξεκινήσει η ΔΕΛΦΙΝΑΚΙ, στη συνέχεια όμως τον ακύρωσε. Αποφάσισα όμως να τον αναλάβω εγώ, οπότε καλώ όποιον θέλει να δηλώσει συμμετοχή με σχόλιο εδώ μέχρι την Παρασκευή 22/11 23:59. Στη συνέχεια θα οριστεί η διαδικασία βαθμολογίας-ψηφοφορίας, ανάλογα με το πόσες συμμετοχές θα υπάρχουν. Επίσης, θα ανακοινωθεί το βραβείο για το νικητή, το οποίο δεν έχω σκεφτεί ακόμα. Οι μέχρι τώρα συμμετοχές είναι:

1) Διακοπές στην Εύβοια (Η δική μου)
2) Ξεκλειδώνοντας το μπαούλο των αναμνήσεων (Lysippe)
3) Τα ταξίδια που έκανα (ΔΕΛΦΙΝΑΚΙ)
4) Αναμνήσεις ενός ταξιδιού (ΕΚΦΡΑΣΟΥ)

Καλή συνέχεια σε όλους!

Παρασκευή 25 Οκτωβρίου 2013

Βραβείο και διαγωνισμός

Ξεκινάω αυτή την εγγραφή με μία, έστω και καθυστερημένη, αναφορά στο βραβείο που μου έδωσε ο Ξύλινος Ιππότης, το βλέπετε στα δεξιά και τον ευχαριστώ και από εδώ θερμά!

Εκτός από αυτό όμως, η ΔΕΛΦΙΝΑΚΙ προσκάλεσε σε διαγωνισμό εμπειρίας-ανάμνησης, ακολουθεί λοιπόν η συμμετοχή μου.

Αυτά που θα σας διηγηθώ έγιναν αρκετά χρόνια πριν, τόσα που δεν μου αρέσει όταν το σκέφτομαι, διότι τότε πήγαινα δημοτικό, οπότε αυτομάτως συνειδητοποιώ ότι έχω μεγαλώσει κάμποσο. Ο τόπος του <<εγκλήματος>> ήταν στην Εύβοια, σε ένα ξενοδοχείο λίγο έξω από την Αμάρυνθο (Βάθεια).

Εκεί λοιπόν είχαμε περάσει οικογενειακώς αρκετά καλοκαιρινά Σαββατοκύριακα. Σάββατο πρωί ξεκινούσαμε, ακόμα θυμάμαι τη χαρά της αναμονής στη διαδρομή μέχρι να φτάσουμε, η οποία κορυφωνόταν σε γλυκιά αγωνία λίγες στροφές πριν φανεί το ξενοδοχείο. Μετά τα διαδικαστικά, check-in, να βολευτούμε στο δωμάτιο και βουρ για την πισίνα!

Στην πισίνα αυτή έμαθα να κολυμπάω. Στην αρχή έμπαινα με μπρατσάκια, ώσπου μία μέρα αποφάσισα ότι ξέρω κολύμπι και τα πέταξα ένα ένα (γενικά στη ζωή μου έτσι είμαι, διστακτικός, το κοσκινίζω κάτι, ώσπου παίρνω την απόφαση και μετά δε με σταματάει τίποτα). Έμαθα και να κάνω βουτιές όμως, η αδερφή μου και εγώ βουτάγαμε με το κεφάλι και ο πατέρας μου μας βαθμολογούσε. Η αγάπη για το κολύμπι και τις βουτιές μου έχει μείνει μέχρι σήμερα. Ατελείωτες ώρες σε αυτή την πισίνα, άντε να κολατσίζαμε κάτι το μεσημεροαπόγευμα και μόνο λίγο πριν δύσει ο ήλιος μας έβλεπε το δωμάτιο.

Ντουζ, ντύσιμο και μετά πάλι έξω. Η ώρα του βραδινού φαγοποτιού. Είχαμε σταμπάρει αρκετές καλές ταβέρνες και τις εναλλάσσαμε. Θυμάμαι την ψησταριά με τον καταπληκτικό γύρο, τις χρωματιστές καρέκλες δίπλα στη θάλασσα και την κασέτα του Στράτο Διονυσίου που έπαιζε συνέχεια, στην πλατεία της Αμαρύνθου αλλά μία ψαροταβέρνα λίγο πιο κάτω. Επίσης πηγαίναμε σε μία ταβέρνα μεταξύ Ερέτριας και Αμαρύνθου καθώς και σε μία άλλη στο Γυμνό κοντά σε ένα βουνό που είχε εκεί κοντά, όπου του δίναμε και καταλάβαινε. Το βουνό αυτό μια φορά που είμαστε εκεί είχε πάρει φωτιά, ακόμα θυμάμαι τον τρόμο και το σοκ να βλέπεις τις φλόγες να το καταπίνουν. Από ότι διάβασα το μέρος πρέπει να απειλήθηκε στις μεγάλες φωτιές του καλοκαιριού του 2007.

Μετά το φαγοπότι επιστροφή στο ξενοδοχείο, εγώ κουρασμένος από το κολύμπι όλη μέρα το μόνο που σκεφτόμουν ήταν το κρεββάτι. Η μάνα μου και η αδερφή μου όμως σκέφτονταν την ντίσκο του ξενοδοχείου. Εγώ πήγαινα αλλά δεν άντεχα πολύ, κάποια στιγμή έκανα την επανάστασή μου και πήγαινα στο δωμάτιο. Παρεμπιπτόντως, τώρα μου αρέσει περισσότερο ο χορός από ότι τότε, αν και παραμένω χαρακτηριστικά ατσούμπαλος. Για να πιω βέβαια τότε ούτε λόγος, ήμουν αρκετά μικρός.

Την άλλη μέρα το πρωί σειρά είχε το πρωινό. Επειδή υπήρχαν και αρκετοί ξένη πελάτες, είχε επιλογές για όλα τα γούστα, όπως π .χ. αυγά και μπέικον για Αγγλικό πρωινό, κρουασάν, κέικ, χυμούς, μαρμελάδες και πάει λέγοντας. Κοινώς πάλι λίγο τρώγαμε! Μετά ξανά στην πισίνα, μέχρι, μεσημέρι Κυριακής πια, να έρθει η λυπηρή ώρα της αναχώρησης. Στη διαδρομή σταματούσαμε αρκετές φορές κάπου κοντά στη Χαλκίδα για να κολατσίσουμε. Επίσης θυμάμαι ότι σε κάποια φάση είχε φτιαχτεί η νέα γέφυρα ένωσης της Εύβοιας με την υπόλοιπη Ελλάδα, λίγο έξω από την Χαλκίδα και με είχε εντυπωσιάσει η καλωδίωση και το μέγεθός της σε σχέση με την παλιά μέσα στη Χαλκίδα. Τότε βέβαια ούτε λόγος για τη γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου..

Το ξενοδοχείο είχε και άλλα πράγματα, όπως μία αίθουσα με ηλεκτρονικά παιχνίδια, μεταξύ τους και κάτι ηλεκτρονικές ρουλέτες, στις οποίες πόνταρα το 0 και τις περισσότερες φορές κέρδιζα, ώσπου θορυβήθηκαν οι γονείς μου και μου έκαναν κήρυγμα για τα άσχημα του τζόγου! Επίσης υπήρχε και το animation room, όπου τα παιδιά παίζαμε διάφορα παιχνίδια, θυμάμαι μια φορά με είχαν βάψει ρολόι! (Να είχαν αντιληφθεί άραγε τη μανία μου τότε με τα ρολόγια;)

Αξέχαστη θα μου μείνει εκείνη η φορά που είχα γενέθλια, έκλεινα τα 12, η αδερφή μου έστησε ολόκληρη ίντριγκα, κόβαμε βόλτες επί πόση ώρα για να σκάσω από τη ζέστη και να βουτήξω στην πισίνα, ώστε να ετοιμάσουν την τούρτα έκπληξη που είχαν παραγγείλει από πριν κρυφά! Σχετικό-άσχετο, την άλλη μέρα (Κυριακή) το πρωί μάθαμε ότι πέθανε ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Ενάμιση χρόνο μετά τον ακολούθησε ο πατέρας μου και όλα αυτά σταμάτησαν απότομα. Σκέφτομαι κάποια στιγμή να ξαναπεράσω από αυτά τα μέρη, ως φόρο τιμής σε αυτόν και σε ένα μεγάλο κομμάτι των παιδικών μου χρόνων.

Καλή συνέχεια σε όλους!

Σάββατο 19 Οκτωβρίου 2013

Πέμπτη 17/10/2013

Ο μαΐστρος (δυτικός-βορειοδυτικός) άνεμος πάντα δίνει ωραίους ουρανούς στην Αττική, πόσο μάλιστα την Πέμπτη που μας πέρασε, που είχαμε και μία περαστική μπόρα το μεσημέρι!

Βροχοκουρτίνες, η μπόρα έρχεται από τα ΒΔ:


Η θάλασσα αγριεύει, ο άνεμος μαίνεται, ο Πειραιάς χάνεται:




Και ως επίλογος αυτής της μέρας, ο Υμηττός "παίρνει φωτιά":



Καλό Σ/Κ σε όλους!

Τρίτη 15 Οκτωβρίου 2013

Μια παλιά και μια καινούργια

Συνεχίζω φωτογραφικά, για αρχή μία παλιά, ο ουρανός από το μπαλκόνι μου την τρίτη μέρα του φετινού Πάσχα:


Και από το ίδιο μπαλκόνι προχθές το βράδυ, ο δρόμος, ο ουρανός και ο Υμηττός τυλιγμένος στην υγρασία, ήταν μια από τις πιο υγρές νύχτες εδώ και πολλούς μήνες. Το φωτεινό αστέρι που φαίνεται πάνω αριστερά είναι η Αιξ ή Αίγα, στα Αγγλικά Capella, το λαμπρότερο αστέρι του αστερισμού του Ηνιόχου, στα Αγγλικά Auriga* και ένα από τα λαμπρότερα του ουρανού γενικότερα:


*Παρεμπιπτόντως, μία λανθασμένη μετάφραση από εμένα του Ηνιόχου ως Henioxous έδωσε το πρώτο μου ψευδώνυμο πριν 15 χρόνια που μπήκα στο internet. Το μετέπειτα Hengeo διατήρησε τα τρία πρώτα γράμματα του αρχικού, τα άλλα τρία είναι προφανές τι σημαίνουν!

Καλή συνέχεια σε όλους!

Blogs..