Τη μέρα που τελειώνει γιορτάζαμε τη
Σύναξη των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ.
Ένα από τα εορταζόμενα ονόματα είναι και το Αγγελική, που τυγχάνει να είναι το όνομα της μάνας μου και της νονάς μου. Και επειδή μάνα είναι μόνο μία, δε μπορούσα να μην της αφιερώσω μία ανάρτηση εδώ. Σκέφτηκα αρκετά τι να βάλω. Ας ξεκινήσω με το κλασσικό λουλουδικό προ αυτή και όλους τους εορτάζοντες:
Θα συνεχίσω όμως διαφορετικά, με 2-3 από τους διαλόγους μας, που θεωρώ ότι άνετα μπορεί κανείς να γράψει βιβλίο ή σήριαλ! (Οι παρενθέσεις είναι σχόλιά μου εδώ, δεν ειπώθηκαν)
Εγώ: Να σου ζητήσω μία χάρη:
Αυτή: Ναι..
Εγώ: Γίνεται να μη βάζεις πράγματα μπροστά στο φούρνο μικροκυμάτων γιατί δεν ανοίγει η πόρτα;
Αυτή: Και που να τα βάζω; Που είναι το πρόβλημα; (στο υπόλοιπο τεράστιο μάρμαρο ίσως;)
Εγώ: Νευριάζω να τα βγάζω κάθε φορά.
Αυτή: Αυτά τα νεύρα σου.. (απαξιωτικά)
Εγώ: Παράκληση είπα..
Αυτή: Καλά καλά..
(Για να είμαι δίκαιος, δύο μέρες πέρασαν από τότε και δεν ξαναέβαλε, γιατί όμως έπρεπε να γίνουν όλα αυτά τα σχόλια για κάτι τόσο απλό, παραμένει στη σφαίρα των ανεξήγητων για μένα.)
--------
Τσιμεντώνω εκείνο τον τοίχο που έλεγα ότι θα βάψω. Περνάει μία γειτόνισσα και μου λέει ενθαρρυντικά, μπράβο, το παιδί για όλες τις δουλειές είσαι. Μετά από λίγο περνάει η μάνα μου..
Αυτή: Να σου πω μία παροιμία που ταιριάζει με την περίσταση ή θα νευριάσεις;
Εγώ (ψυλλιάζομαι ποια θα μου πει, επειδή είχε νυχτώσει και πάντα σχολιάζει όταν κάνω δουλειές βράδυ): Άστο καλύτερα, μην την πεις.
Αυτή: ... Γιατί δε βάζεις σε μεγαλύτερο κουβά το τσιμέντο να το χειρίζεσαι καλύτερα;,
Εγώ (ελαφρώς νευριασμένα): Μια χαρά το χειρίζομαι έτσι.
(Κατάλαβε ότι νευρίασα και έφυγε. Η πλάκα είναι ότι αυτή μου λέει συνέχεια τα δικά της αλλά σπάνια δέχεται συμβουλές. Οκ, δεκτό, μπορεί να εκτονώνεται μόνο λέγοντάς τα. Εμένα όμως, που ούτε άχνα δεν έβγαλα, μου πετάει συμβουλές και είμαι και ο στριμμένος για αυτή αν νευριάσω..)
--------
Πέρασαν μεσάνυχτα και πάω, την φιλάω για να της ευχηθώ:
Εγώ: Χρόνια πολλά, να σε χαιρ...
Αυτή: Να ζήσω να με βασανίζετε!
Εγώ: Σε βασανίζουμε;
Αυτή: Ε, ναι, αφού δε σε βλέπω προοδεύεις στη ζωή σου..
(Ε, εδώ τι άλλο να έλεγα; Ένα ευχαριστώ τόσο δύσκολο ήταν και έπρεπε να πει όλα αυτά τη συγκεκριμένη στιγμή; Αν συνδυάσουμε δε και το από πάνω, ότι με διορθώνει και αποθαρρύνομαι όταν πάω να κάνω κάτι, με το δε σε βλέπω να προοδεύεις, I rest my case που λένε..)
Παρ'όλα αυτά, πλέον πιο πολύ στην πλάκα τα παίρνω, αυτή είναι η μαμά μου και την αγαπώ, μακάρι να φτάσει τα 100 και εγώ να αντέχω ακόμα μέχρι τότε να την παίρνω στην πλάκα!
Καλή συνέχεια σε όλους και χρόνια πολλά σε όσους γιόρταζαν!