Αφού πιο πολύ τιμήσατε τις αμπελοφιλοσοφίες μου παρά το φαγητό, αν κρίνω
τουλάχιστον από τα σχόλια, αποφάσισα να επανέλθω σε αυτές με ένα θέμα που ξεκίνησα να το σκέφτομαι τυχαία πριν μερικές μέρες, όταν σε ένα σπίτι που είχα πάει για να φτιάξω κάτι στη σύνδεση του internet, είδα αυτή τη φράση:
Πλούσιος δεν είναι αυτός που έχει πολλά αλλά αυτός που αρκείται στα λίγα
Ο σοφός λαός μας επίσης λέει:
Όποιος θέλει τα πολλά, χάνει και τα λίγα Κάλλιο πέντε και στο χέρι παρά δέκα και καρτέρι
Είναι γνωστό ότι η απληστία είναι κακό πράγμα:
Τι είναι πλούτος λοιπόν;
Να έχεις πολλά λεφτά; Μα τι να τα κάνεις αν έχεις μία ανίατη ασθένεια;
Να έχεις τεράστιο σπίτι; Ε, και, τι με αυτό, αν είναι άδειο και κάθε βράδυ στο κρεββάτι πέφτεις μόνος, χωρίς μία αγκαλιά να ταξιδέψεις;
Είναι τάχα μου η δόξα; Να σε ακολουθούν πολλοί σαν άβουλα στρατιωτάκια, μα κανένα να μην ξέρεις πραγματικά;
Ή μήπως η γνώση; Η ίδια γνώση που νίκησε την ευλογιά και την πανούκλα, έφτιαξε όμως και την ατομική βόμβα.
Φίλοι μου, για μένα ο μεγαλύτερος πλούτος έχει δοθεί σε όλους μας μία συγκεκριμένη στιγμή, τη στιγμή που γεννηθήκαμε. Το σύμπαν μας έδωσε αυτό το μοναδικό δώρο, να έρθουμε σε αυτόν τον πλανήτη.
Να βιώσουμε την ομορφιά του. Ναι, υπάρχουν και ασχήμιες, είναι τόσες όμως οι ομορφιές..
Να περπατήσουμε, να απολαύσουμε τη θάλασσα, το ηλιοβασίλεμα, το βουνό, τον ουρανό, τα αστέρια!
Να βρεις τη χαρά, να τη δώσεις στους άλλους (το τελευταίο ειδικά δεν ξέρω αν το έχω πετύχει)
Και να μοιραστείς την ψυχή σου με κάποια, πιασμένοι χέρι χέρι, να κοιτάτε στα μάτια, ο ένας τον ουρανό του άλλου..
Μιας και το βάρυνα λίγο στην προηγούμενη ανάρτηση και για να σας ευχαριστήσω για μία ακόμα φορά για τα όμορφα σχόλια (έχουμε γίνει καλό παρεάκι εδώ νομίζω), είπα να βάλω μία ελαφριά-καλοκαιρινή σάλτσα που έφτιαξα εχθές και καθώς είναι χορτοφαγική, είναι ειδικά αφιερωμένη στην καλή μάγισσα Άιναφετς και σε όποιον άλλο δεν τρώει κρέας.
Τη συνταγή μπορείτε να την βρείτε εδώ. Εγώ βέβαια της άλλαξα λίγο τα φώτα (με το συμπάθιο), όταν όμως ρωτάς αν έχουμε τα υλικά, σου λένε ναι και όταν ξεκινάς διαπιστώνεις το αντίθετο, αναγκαστικά αυτοσχεδιάζεις. Έτσι, συμπλήρωσα με τυρί τριμμένο και δυόσμο το έλλειμμα του βασιλικού και έβαλα αμύγδαλα αντί και κουκουνάρι ή καρύδια. Το αποτέλεσμα ήταν καλό, εγώ το έβαλα σε ριγατόνι, χωρίς να σημαίνει ότι ως σάλτσα δεν πάει και αλλού.
Ορίστε λοιπόν:
Εντωμεταξύ, καθώς έγραφα, ξέσπασε μία δυνατή καλοκαιρινή καταιγίδα, τόσες μέρες το γυρόφερνε, μας το "χρώσταγε"!
Α, και μία φιλική συμβουλή λόγω του επαγγέλματός μου, μακριά από mac, πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες! Από έξω ποιότητα και μέσα όλα της πλάκας και άντε να το τρέχεις στο service και να τους τα σκας να σου αλλάξουν το μισό υπολογιστή για ένα χαλασμένο καλώδιο! Τσατάλια τα νεύρα μου με ένα τέτοιο που παλεύω καιρό τώρα!
Μην τρομάζετε, δεν παντρεύομαι, χιουμοριστικός είναι ο τίτλος χαχα!
Ήρθε η ώρα όμως για εκείνες τις σκέψεις περί γάμου που "χρωστάω". Πριν τις πω όμως, θέλω να πω δύο πράγματα πρώτα.
Πρώτον, θέλω να σας ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου για τα όμορφα σχόλιά σας στην προηγούμενη ανάρτηση και ειδικά για τα λόγια που έγραψα στο τέλος. Είναι σημαντικό για μένα, δεν κρύβω ότι τα συγκεκριμένα αγχώθηκα λίγο να τα γράψω, γενικά δεν είμαι καλός στο να εκφράζομαι συναισθηματικά, έτσι γεννήθηκα, οπότε μου δίνετε ώθηση και σας ευχαριστώ και πάλι!
Δεύτερον, το σκέφτηκα πολύ για γράψω για αυτό το θέμα, δεδομένου αυτού που έγραψα από πάνω, ότι στα συναισθηματικά θέματα δεν τα πολυκαταφέρνω και τις σχέσεις μου με το αντίθετο φύλο τις ένιωθα πάντα "ανάπηρες". Στου κρεμασμένου το σπίτι λοιπόν μιλάνε για σκοινί; Καιρό όμως έχω να γράψω γενικά "αμπελοφιλοσοφίες", το πήρα απόφαση, θα προτιμήσω όμως να μην πω πολλά και να το δέσω και μουσικά..
-----
Τόσο στο γάμο που σας είπα ότι πήγα, όσο και στο γάμο της αδερφής μου πριν ενάμιση χρόνο υπήρχε ένα αλλαλούμ για τις ετοιμασίες. Ομολογώ ότι δεν μπορούσα να το καταλάβω πλήρως. Προς τι το τόσο άγχος να είναι όλα στην εντέλεια; Μήπως οι καλεσμένοι έρχονται στο γάμο προς αναζήτηση ατελειών; Δεν ξέρω αν θα παντρευτώ ποτέ, εδώ ούτε τον εαυτό μου δε μπορώ να φροντίσω καλά καλά, αν γίνει όμως θα γίνει γιατί προέκυψε στην πορεία της ζωής, γιατί δύο άτομα επιλέξαμε συνειδητά να μοιραστούμε κάποια πράγματα, μέρος του χρόνου και της ψυχης μας, και ως κάτι τέτοιο σκέφτομαι και την τελετή, δύο άτομα να γιορτάζουν αυτή τους την ένωση μαζί με φίλους-συγγενείς που θα μοιραστούν αυτή τη χαρά. Προς τι λοιπόν οι επιδείξεις και οι φιγούρες; Δε λέω να μην τηρηθούν οι συμβολισμοί και τα έθιμα, μα δε χρειάζονται πολλά για να γίνει αυτό, η νύφη μπορεί να φοράει ένα όμορφο νυφικό, χωρίς απαραίτητα να είναι μάρκας.
Μήπως, λέω μήπως, αυτά που έγραψα, η υπερβολική ανάγκη για επίδειξη και εντυπωσιασμό των άλλων υπάρχει για να καλύψει την αναπαρξία της ουσίας της ένωσης δύο ανθρώπων; Μήπως γιατί ο γάμος έγινε για να μη γκρινιάζουν οι γονείς για το πότε θα δουν το παιδί τους παντρεμένο και εγγονάκια; Ή μήπως για να καλύψουν κτητικότητες, απωθημένα και άλλα κρυμμένα συναισθήματα που δεν κάνουν και απόλυτα ειλικρινή την ένωση αυτή; Για μένα καλύτερα να μην παντρευτεί ποτέ κάποιος παρά να το κάνει για να κάνει το χατίρι κάποιων άλλων ή χωρίς να είναι ειλικρινής με τον εαυτό του και τις ανάγκες του, μετατρέποντας το σύντροφό του σε ανταγωνιστή ή σε οθόνη προβολής καταπιεσμένων συναισθημάτων-τάσεων. Διότι όσο εντυπωσιακή και αν είναι η τελετή, στην πορεία η αλήθεια θα φανεί, μέσα από τα τόσα διαζύγια ή τους δυστυχισμένους γάμους και τα παιδιά που καταλήγουν στον αλκοολισμό, τα ναρκωτικά και άλλες αυτοκαταστροφικές συνήθειες..
Κλείνω με ένα τραγούδι ενός αγαπημένου τραγουδιστή που περιγράφει ακριβώς αυτού του είδους τις σχέσεις πεδία μάχης:
Καλά να περνάτε όλοι!
Υ.Γ. Τα παραπάνω αποτελούν προσωπικές απόψεις μου και μόνο, ο αντίλογος βέβαια είναι ευπρόσδεκτος.