Ερημιά..

Και ξαφνικά ερημιά στο blog.. Ακόμα και στην τελευταία ανάρτηση, που εξέφρασα βαθιούς προβληματισμούς και συναισθήματα, δεν βρέθηκε κανένας να μου πει δυο κουβέντες, να συμπαρασταθεί..

Με λυπεί το ότι τόσα χρόνια στο blogging (πάνω από 5) , δεν κατάφερα να συναντήσω κανέναν από κοντά..

Είμαι σε ένα χώρο σχεδόν 10 χρόνια, αυτούς τους είχα γνωρίσει κιόλας από κοντά  και ξαφνικά μου ρίχνουν δύο μήνες ban επειδή είπα κάποιες κουβέντες παραπάνω. Είχα από τις μεγαλύτερες συμμετοχές σε μηνύματα εκεί και όμως πλέον δεν ξέρω αν τους ενδιέφερα και πολύ, αφού με διώχνουν έτσι ελαφρά τη καρδία..

Δεν εξαπολύω κατηγορώ προς τους άλλους μόνο, μπορεί να φταίω και εγώ. Δεν ξέρω πως να προσελκύσω το ενδιαφέρον των άλλων. Εξάλλου το Asperger αυτό είναι, έλλειψη ικανοτήτων επικοινωνίας!

Κάποιος αποφάσισε λοιπόν να γεννηθώ έτσι, ποιος;

Εντάξει, δεν είμαι ο άνθρωπος που θέλει συνέχεια την κοινωνική επαφή. Αλλά να με διώχνουν από ένα χώρο που θεωρούσα κομμάτι της ζωής μου έτσι; Να μην ξέρω ακόμα πώς να πλησιάσω μία κοπέλα που μου αρέσει; Να έχει ένα μήνα να γραφτεί σχόλιο στο blog μου; Άτομα 10 χρόνια μικρότερά μου να γίνονται πολύ πιο γρήγορα παρέα και εγώ να κοιτάζω σαν εξωγήινος; Να μην ξέρω πώς να φερθώ στην αγορά εργασίας; Ακόμα και μέσα στην οικογένειά μου να μην μπορώ να επικοινωνήσω άνετα;

Απελπισία..

Πόσα καλοκαίρια ακόμα;

Τελευταία μέρα του Αυγούστου σήμερα, σε λίγες ώρες αφήνουμε ημερολογιακά το καλοκαίρι και μπαίνουμε στο φθινόπωρο.

Σε 3 μήνες θα μπαίνουμε στο χειμώνα, σε άλλους 3 μήνες στην Άνοιξη και σε ακόμα 3 ξανά στο καλοκαίρι. Ένας αδιάκοπος κύκλος όπου η μία εποχή αφήνει τη θέση της στην άλλη. Πόσους τέτοιους κύκλους θα έχουμε την τύχη να ζήσουμε ακόμα; Πόσα καλοκαίρια θα έρθουν ακόμα που όταν τελειώνουν θα μπορούμε να πούμε ότι οκ σε 9 μήνες έρχεται το επόμενο; Είναι βιολογικά βέβαιο ότι αυτός ο αριθμός είναι πεπερασμένος. Για μένα έχουν έρθει ήδη 29. Πόσα μένουν ακόμα; 50; 70; Ε, αν είμαι τόσο τυχερός που μένουν παραπάνω, μάλλον δεν θα είμαι και σε θέση να καταλαβαίνω πολλά μετά τα 70.

Μου παραβγήκε μελαγχολία, είναι όμως που μου φαίνονται όλα στη ζωή τόσο ρευστά και πεπερασμένα που αναρωτιέμαι, υπάρχει κάτι που να είναι αιώνιο; Να μην τελειώνει; 'Η όλα είναι καταδικασμένα να τελειώνουν και να χάνονται κάποια στιγμή; Και μη μου πείτε για την αγάπη, διότι έτσι πίστευα και εγώ, κατάλαβα όμως ότι και αυτή έχει όρια..

Έτσι μελαγχολικά αποχαιρετώ το καλοκαίρι του 2013, από το οποίο όμως έχω αρκετές ωραίες στιγμές να θυμάμαι.

Καλό υπόλοιπο Σ/Κ και καλό φθινόπωρο σε όλους!

Διδυμότειχο Blues

Δύο όμορφες εβδομάδες διακοπών μετά εθελοντισμού στο Διδυμότειχο κρατούν πρώτη θέση πίστα στη μνήμη μου. Όμορφη παρέα, διασκέδασα το βάψιμο, ωραίο το μέρος, ε τι άλλο να ζητήσει κανείς;

Ακολουθεί φωτο-αφιέρωμα, με click επάνω τους μεγαλώνουν

Η πόλη από το κάστρο..

 

(Στο βάθος πίσω από τα δέντρα Τουρκία!)

Κατακόμβες

Αγ. Αθανάσιος

Ο ήλιος δύει..

Συνονόματη Αρμένικη εκκλησία

Διδυμότειχο by night

Αλεξανδρούπολη - φάρος

 

Η διαδρομή Διδυμότειχο-Αλεξανδρούπολη είχε ανηφοριές, κατηφοριές και γεφύρια..

Διδυμότειχο

Το τέμενος του μεγάλου τζαμιού

Παναγιά η ελευθερώτισσα

Το μεγάλο τζαμί

Οθωμανικό χαμάμ

Η Παναγία στην πινακοθήκη του Διδυμοτείχου

Το κάστρο

Αφιερωμένο στην Ελένη Βλαχάκη :p

Πήγαμε και για μπάνιο στην Αλεξανδρούπολη

Το δάσος που αναστηλώσαμε!

Και εις άλλα με υγεία!!!

Επιστροφή

Δύο υπέροχες εβδομάδες στο Διδυμότειχο τελείωσαν και προσπαθώ να προσαρμοστώ στην πραγματικότητα. Θα ακολουθήσει σύντομα αφιέρωμα με φωτογραφίες από την εμπειρία μου αυτή, προς το παρόν όμως λέω να σας ανοίξω την όρεξη με μία καρμπονάρα. Ναι θα περιαυτολογήσω, εγώ την έφτιαξα και είναι η σπεσιαλιτέ μου.

Καλή εβδομάδα!

Θεσσαλονίκη

Χαιρετώ σας από Θεσσαλονίκη. Τα πορτοκαλί φώτα είναι ο περιφερειακός, οι άσπροι προβολείς το γήπεδο της τούμπας, στο βάθος ο Θερμαϊκός και στον ουρανό το φεγγάρι και η Αφροδίτη. Αύριο συνεχίζω για Διδυμότειχο όπου θα μείνω για εργασία μετά διακοπών μέχρι τις 24/8. Να προσέχετε τους εαυτούς σας!