Ο έρωτας της ζωής μου

Σιγά σιγά, αφού τέλειωσα με τον στρατό, λέω να επαναφέρω το blog μου σε κανονικούς ρυθμούς και ξεκινάω με ένα πιο βαρύ θέμα που σκέφτομαι καιρό.

Υπάρχει ο έρωτας της ζωής μου; Δηλαδή ένα ξεχωριστό άτομο με το οποίο θα είσαι ερωτευμένος για πάντα; Ναι, υπάρχουν άτομα με τα οποία κάποιος ταιριάζει περισσότερο και άλλα που ταιριάζει λιγότερο και ίσως κάποια ελάχιστα με τα οποία θα υπάρχει το κλικ που λέμε, η τρελή χημεία, όμως για πάντα, όπως υπαινίσσεται το τραγούδι;

Προσωπικά δεν το πιστεύω αυτό. Εκτός του ότι βιοχημικά ο έρωτας μετά από 1-2 χρόνια τελειώνει, η ζωή προχωράει, τα πράγματα αλλάζουν, όλα τελειώνουν κάποτε. Κάποιος θα πει και η αγάπη; Δεν είναι αιώνια; Κατ'αρχήν άλλο αγάπη και άλλο έρωτας. Μπορεί να αγαπάς και να εκτιμάς κάποιον χωρίς να υπάρχει έρωτας και ας μην έχετε πολλά κοινά. Η αγάπη μπορεί να εκφράζεται και με συντροφικότητα ή μέσα από αυτό που σε έκανε κάποιος που δεν είναι πλέον στη ζωή. Επίσης μπορεί να γεμίζει τις στιγμές τόσο που να φαντάζουν αιώνιες. Άλλο αυτό όμως και άλλο η αιώνια καψούρα. Εμένα λοιπόν, αν και μου αρέσει η μουσική του, το παραπάνω τραγούδι μου βγάζει μία κακομοιριά, μία παραίτηση, προτιμώ τη μαγκιά και την ανεξαρτησία αυτού που ακολουθεί:

Αυτή βέβαια είναι η δική μου άποψη, το θέμα είναι τεράστιο και μπορεί να παίζει ρόλο και ο χαρακτήρας του καθενός, για αυτό πολύ θα ήθελα να δω και άλλες απόψεις!

ΑΠΟΛΥΟΜΑΙ ΚΑΙ ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΑΙ

Σαν χθες μου φαίνεται πριν 7,5 μήνες που έμπαινα στο κέντρο σαν το κοτόπουλο και έφτασε πλέον η μέρα που παίρνω άδεια απολύσεως! 7 τιμητική, 9 κανονική, μπαίνω αύριο και ξανά στις 5/11 για να πάρω το χαρτί και άντε γεια καραβανάδες! 319 ΛΕΛΕ ΚΑΙ ΤΡΕΛΕΛΕ! ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΩ ΑΛΛΟ ΛΕΜΕ!!!

Εδώ και πουθενά..

Εγώ δεν είμαι εδώ

Στο πουθενά

Κι ανάμεσά σας

Πάντα μέσα

Και κοντά σας

Εγώ δεν είμαι εδώ

Δε με βλέπετε;

Μην προτρέχετε

Δεν βαρεθήκατε να τρέχετε;

Εγώ θα είμαι εδώ

Κι αν με διώχνετε

Θα με ακούτε

Και θα με ξαναδιώχνετε

Μα πάντα θα με ξαναψάχνετε..

Το δικό σου παραμύθι..

Είπα να θυμηθώ το blog μου με ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια (Στίχοι Μαριανίνα Κριεζή, Μουσική-Ερμηνεία Διονύσης Τσακνής), το οποίο αποτελεί και την αίσθηση-άποψή μου για τα όσα συμβαίνουν στη χώρα μας, με αφορμή και το ότι μπαίνουμε σε εβδομάδα απεργιών..

 

Καλή συνέχεια σε όλους! ;)

Φεγγαράκι μου λαμπρό!

Στα τέλη του Αυγούστου συνέβησαν δύο πράγματα που είχαν σχέση με τη σελήνη, έψαχνα κάτι να βάλω στο blog και σκέφτηκα ότι αξίζει να τα μνημονεύσω και επ'ευκαιρία να κάνω ένα μικρό αφιέρωμα στο φυσικό μας δορυφόρο!

- Το πρώτο είναι ο θάνατος του πρώτου ανθρώπου που πάτησε το πόδι του στο φεγγάρι, του Neil Armstrong, στις 25/8, σε ηλικία 82 ετών. Ήταν ξημερώματα της 21/7/1969 όταν, ως κυβερνήτης του Apollo 11, είπε το αλησμόνητο: <<Ένα μικρό βήμα ανθρώπου, ένα μεγάλο βήμα για την ανθρωπότητα>>.

- Το δεύτερο είναι η <<μπλε>> πανσέληνος της 31/8. Φυσικά δεν ήταν κυριολεκτικά μπλε, η αναφορά σχετίζεται με την αγγλική έκφραση <<once in a  blue moon>> που σημαίνει σπάνια, αφού είχαμε τη σχετικά σπάνια (κάθε 2,5 με 3 χρόνια) συγκυρία να είναι η δεύτερη Πανσέληνος στον ίδιο ημορολογιακό μήνα. Στο παλιό μου blog είχα ξαναγράψει για αυτό, βλέπε εδώ, στις 31/12/2009 που είχε ξανασυμβεί, τότε είχαμε βέβαια και μερική έκλειψη σελήνης. Από που βγαίνει το blue moon όμως τελικά; Οι απόψεις διίστανται, η επικρατούσα θεωρία όμως είναι ότι, μετά την έκρηξη του ηφαιστείου Κρακατόα τον Αύγουστο του 1883, λόγω της τέφρας που εκτινάχτηκε στην ατμόσφαιρα, η σελήνη εμφανίστηκε μπλε, κάτι που δεν ήταν συχνό και γενικότερα γίνεται σε μικρότερη έκταση και σπάνια όταν υπάρχει στάχτη στην ατμόσφαιρα, οπότε από εκεί ταυτίστηκε το blue moon με το σπάνιο και σταδιακά καθιερώθηκε να περιγράφει και την σπάνια δεύτερη πανσέληνο στον ίδιο ημερολογιακό μήνα. Η επόμενη μπλε πανσέληνος θα είναι στις 31/7/2015, ενώ το 2018 θα συμβεί το ακόμα πιο σπάνιο, να έχουμε δύο μπλε πανσέληνους,

Το φεγγάρι ή άλλιώς η σελήνη, είναι ο μοναδικός φυσικός δορυφόρος της γης. Είναι το δεύτερο φωτεινότερο ουράνιο σώμα μετά τον ήλιο. Δεν εχει όμως πάντα το ίδιο σχήμα, αφού λόγω της περιστροφής του γύρω από τη γη έχουμε το φαινόμενο των φάσεων της σελήνης, δηλαδή το φεγγάρι <<γεμίζει>> καθημερινά μέχρι να φτάσουμε στην πανσέληνο και μετά αρχίζει να <<αδείαζει>> μέχρι να γίνει εντελώς αόρατο (νέα σελήνη), οπότε ξαναρχίζει να <<γεμίζει>> από την αρχή. Επειδή όμως στον ίδιο χρόνο περιστρέφεται και γύρω από τον εαυτό του, στρέφει πάντα την μία πλευρά του προς τη γη, η άλλη είναι η γνωστή σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, που έχει τροφοδοτήσει πολλές δοξασίες. Γενικότερα βέβαια το θέαμα του φεγγαριού εξ'απ'ανεκαθεν εντυπωσίαζει τους ανθρώπους και ερεθίζει την φαντασία και τα συναισθήματά τους. Πόσα και πόσα δεν έχουν γραφτεί για το ολόγιωμο φεγγάρι; Πόσο τραγούδια δεν έχουν γραφτεί; Μεταξύ αυτών το πασίγνωστο παιδικό που έβαλα για τίτλο και ένα από τα ωραιότερα ερωτικά τραγούδια που έχω ακούσει, με το οποίο κλείνω..