Μετά από σχεδόν 8 χρόνια στη μπλογκόσφαιρα και σχεδόν 3 σε αυτό το μπλογκ, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να κατεβάσω ρολά.
Η απόφαση είναι αιφνίδια, μα φρονώ ότι όλες οι σοβαρές αποφάσεις στη ζωή παίρνονται μία και έξω. Ανέβασα μία ανάρτηση στην οποία ζητούσα τη συμπαράστασή σας. Έμεινε για 7 ώρες, αντί για συμπαράσταση έλαβα ένα απειλητικό μειλ, οπότε την κατέβασα. Θα μπορούσα βέβαια, με βάση αυτό το μειλ, να κινηθώ και εγώ νομικά, για διαδικτυακό εκφοβισμό. Ξαφνικά δε βρίσκω κανένα νόημα όμως, αφού δεν έλαβα συμπαράσταση από κανένα. Ωραία τα μηνυματάκια, τα παιχνιδάκια και οι διαγωνισμοί, όταν όμως προκύπτει κάτι πιο σοβαρό, ξαφνικά τίποτα. Δε μπορώ να συνεχίσω έτσι. Δεν μπορώ να μη συγχαρώ όσους δίνουν από το περίσσευμά τους στα διάφορα μπαζάρ. Ούτε μπορώ όμως να μην αναρωτηθώ πως γίνεται, οι ίδιοι άνθρωποι που δίνουν τόσο εύκολα σε κάτι αγνώστων διοργανωτών, δεν δίνουν σε κάποιον που γνωρίζουν, έστω εξ'αποστάσεως, πάνω από ένα χρόνο. Σκοπός μου δεν είναι να κατηγορήσω κανένα. Ξέρω ότι κάποιοι έχετε φόβο στην καρδιά, σας συγχωρώ και προσεύχομαι για εσάς. Αυτός ο φόβος δίνει τροφή σε ορισμένους που έχουν μάθει να ζουν εις βάρος άλλων. Μόλις πάψετε να τους φοβάστε, θα πάψουν να υπάρχουν. Για μένα κάποια άτομα που επικοινωνούσαμε για καιρό από εδώ, είστε κάτι παραπάνω από απλές σειρές χαρακτήρων σε μία οθόνη. Σας ευχαριστώ θερμά για την παρουσία σας αυτή και ζητώ συγνώμη που πρέπει να αποχωρήσω έτσι ξαφνικά. Σκοπός μου ήταν ακριβώς να δημιουργήσω τέτοιου είδους σχέσεις, όχι να γράφω απλώς γραμμές σε ένα κουτί ή να συντηρώ μία όμορφη βιτρίνα για άλλους λόγους. Καλώς ή κακώς το τελευταίο είναι συχνό φαινόμενο, μα εγώ δε μπορώ να λειτουργώ έτσι, εδώ και στη δουλειά που έχω ξεκινήσει να κάνω έχω προβλήματα λόγω αυτού του χαρακτηριστικού μου, πόσο μάλιστα εδώ μέσα, που για μένα είναι πιο προσωπικό σε σχέση με κάτι που κάνω για επάγγελμα. Με αυτό το σκεπτικό έδρασα όπως έδρασα. Ήξερα ότι έπαιρνα ένα ρίσκο. Έπαιξα και έχασα, τη μάχη θέλω να πιστεύω, όχι τον πόλεμο. Ένας πραγματικός άντρας παραδέχεται τις ήττες του. Μετά από ό,τι έγινε λοιπόν, πιστεύω ότι η μόνη αξιοπρεπής κίνηση από μέρους μου, είναι να αποχωρήσω.
Ευχαριστώ θερμά όλους για όσα μοιραστήκαμε τόσο καιρό. Αυτή θα είναι η τελευταία ανάρτησή μου με ανοιχτά σχόλια, ίσως ξανακάνω αν βρω διάθεση, μα με κλειστά. Η παρουσία μου στα μπλογκ σας παύει επ'αόριστον. Το μειλ μου και το τηλέφωνό μου βρίσκονται στα δεξιά. Θα χαρώ να συνεχιστεί η επικοινωνία μας από εκεί, με όσους θεωρούν τέλος πάντων ότι εξέλαβαν κάτι παραπάνω από μένα, εκτός από κάποιες σειρές χαρακτήρων σε μία σελίδα.
Καλές γιορτές και να περνάτε όλοι καλά
Γιώργος
Η απόφαση είναι αιφνίδια, μα φρονώ ότι όλες οι σοβαρές αποφάσεις στη ζωή παίρνονται μία και έξω. Ανέβασα μία ανάρτηση στην οποία ζητούσα τη συμπαράστασή σας. Έμεινε για 7 ώρες, αντί για συμπαράσταση έλαβα ένα απειλητικό μειλ, οπότε την κατέβασα. Θα μπορούσα βέβαια, με βάση αυτό το μειλ, να κινηθώ και εγώ νομικά, για διαδικτυακό εκφοβισμό. Ξαφνικά δε βρίσκω κανένα νόημα όμως, αφού δεν έλαβα συμπαράσταση από κανένα. Ωραία τα μηνυματάκια, τα παιχνιδάκια και οι διαγωνισμοί, όταν όμως προκύπτει κάτι πιο σοβαρό, ξαφνικά τίποτα. Δε μπορώ να συνεχίσω έτσι. Δεν μπορώ να μη συγχαρώ όσους δίνουν από το περίσσευμά τους στα διάφορα μπαζάρ. Ούτε μπορώ όμως να μην αναρωτηθώ πως γίνεται, οι ίδιοι άνθρωποι που δίνουν τόσο εύκολα σε κάτι αγνώστων διοργανωτών, δεν δίνουν σε κάποιον που γνωρίζουν, έστω εξ'αποστάσεως, πάνω από ένα χρόνο. Σκοπός μου δεν είναι να κατηγορήσω κανένα. Ξέρω ότι κάποιοι έχετε φόβο στην καρδιά, σας συγχωρώ και προσεύχομαι για εσάς. Αυτός ο φόβος δίνει τροφή σε ορισμένους που έχουν μάθει να ζουν εις βάρος άλλων. Μόλις πάψετε να τους φοβάστε, θα πάψουν να υπάρχουν. Για μένα κάποια άτομα που επικοινωνούσαμε για καιρό από εδώ, είστε κάτι παραπάνω από απλές σειρές χαρακτήρων σε μία οθόνη. Σας ευχαριστώ θερμά για την παρουσία σας αυτή και ζητώ συγνώμη που πρέπει να αποχωρήσω έτσι ξαφνικά. Σκοπός μου ήταν ακριβώς να δημιουργήσω τέτοιου είδους σχέσεις, όχι να γράφω απλώς γραμμές σε ένα κουτί ή να συντηρώ μία όμορφη βιτρίνα για άλλους λόγους. Καλώς ή κακώς το τελευταίο είναι συχνό φαινόμενο, μα εγώ δε μπορώ να λειτουργώ έτσι, εδώ και στη δουλειά που έχω ξεκινήσει να κάνω έχω προβλήματα λόγω αυτού του χαρακτηριστικού μου, πόσο μάλιστα εδώ μέσα, που για μένα είναι πιο προσωπικό σε σχέση με κάτι που κάνω για επάγγελμα. Με αυτό το σκεπτικό έδρασα όπως έδρασα. Ήξερα ότι έπαιρνα ένα ρίσκο. Έπαιξα και έχασα, τη μάχη θέλω να πιστεύω, όχι τον πόλεμο. Ένας πραγματικός άντρας παραδέχεται τις ήττες του. Μετά από ό,τι έγινε λοιπόν, πιστεύω ότι η μόνη αξιοπρεπής κίνηση από μέρους μου, είναι να αποχωρήσω.
Ευχαριστώ θερμά όλους για όσα μοιραστήκαμε τόσο καιρό. Αυτή θα είναι η τελευταία ανάρτησή μου με ανοιχτά σχόλια, ίσως ξανακάνω αν βρω διάθεση, μα με κλειστά. Η παρουσία μου στα μπλογκ σας παύει επ'αόριστον. Το μειλ μου και το τηλέφωνό μου βρίσκονται στα δεξιά. Θα χαρώ να συνεχιστεί η επικοινωνία μας από εκεί, με όσους θεωρούν τέλος πάντων ότι εξέλαβαν κάτι παραπάνω από μένα, εκτός από κάποιες σειρές χαρακτήρων σε μία σελίδα.
Καλές γιορτές και να περνάτε όλοι καλά
Γιώργος
