Οι ήρωες πολλές φορές προκύπτουν από εκεί που δεν το περιμένεις. Πολύ δε περισσότερο όταν αυτό γίνεται μερικά τετράγωνα από το σπίτι σου. Έβλεπα τον καπνό και τα πυροσβεστικά να πηγαινοέρχονται, δε φανταζόμουν όμως την τόσο άσχημη εξέλιξη.
Ένας πυροσβέστης έπεσε ηρωικά χθες το βράδυ, στο καθήκον, προσπαθώντας, μάταια, να σώσει μία γυναίκα. Το λιγότερο που μπορώ να κάνω, ως φόρο τιμής, είναι να βάλω πένθος στο μπλογκ μου για το υπόλοιπο Σ/Κ..
Τα συλλυπητήριά μου στο πυροσβεστικό σώμα και τους δικούς του ανθρώπους..
Είμαι από χθες το βράδυ ξανά στην Ελλάδα, μετά από ταλαιπωρία αρκετών ωρών, θα πω περισσότερα σε επόμενη ανάρτηση όπου θα βάλω και κάποιες από τις 70-75 φωτογραφίες που τράβηξα, προς το παρόν όμως τρέχω για κάτι δουλειές που μαζεύτηκαν, οπότε ούτε στη μπλογκογειτονιά προλαβαίνω να κάνω βόλτα, ήθελα όμως να πω ένα γεια.
Καλή υπόλοιπη μέρα σε όλους φίλοι μου και επανέρχομαι σύντομα!
Τα πράγματα είναι απλά, αύριο φεύγω για την Αγγλία. Μην τρομάζετε, για λίγες μέρες μόνο. Λόγω αυτού, αλλά και επειδή πλάκωσαν πελάτες, δεν έχω προλάβει και ούτε ξέρω πότε θα προλάβω να μπω στα μπλογκοσπιτάκια σας και να απαντήσω στα σχόλιά σας.
Όχι ότι είχα πολύ όρεξη για τέτοιο ταξίδι τώρα, κάτι όμως τα γενέθλια της αδερφής μου, κάτι οι συνηθισμένες πιέσεις της μάνας μου, υπέκυψα για πολλοστή φορά. Σας χαιρετώ λοιπόν για λίγες μέρες με.. Χότζα!
Τι είναι ο Χότζας; Όσοι δεν ξέρετε, μπορείτε να δείτε σε μία παλαιότερη ανάρτησή μου, εδώ.
Πώς μου ήρθε τώρα; Πριν λίγες μέρες είχα ένα περιστατικό με έναν πελάτη, που μου θύμισε μία αγαπημένη μου ιστορία του Χότζα. Πιο συγκεκριμένα, μου είπε να πάω στο σπίτι του να του φτιάξω κάτι στον υπολογιστή, εγώ θεωρώντας ότι δεν θα πάρει πάνω από μισή ώρα είπα 10 ευρώ, έλα μου όμως που έκατσα σχεδόν μιάμιση ώρα, εγώ δεν μπορούσα να ζητήσω παραπάνω αφού είχα πει τόσα, αυτός δεν σκέφτηκε να μου δώσει παραπάνω, τέλος πάντων. Μετά από λίγες μέρες μου φέρνει έναν εκτυπωτή να ελέγξω. Κάνα 20λεπτο μου πήρε, μελάνι ήθελε τελικά μόνο. Εγώ δεν σκόπευα να ζητήσω λεφτά, όταν πάει να φύγει όμως, μου λέει πόσα οφείλω; Ε, εκεί δεν άντεξα, του λέω 10 ευρώ και αρχίζει τα, μα την άλλη φορά πήρες τόσα, να πάω στην τράπεζα διότι δεν έχω πάνω μου και θα στα φέρω, εγώ αντιδρώ ψύχραιμα και του λέω, καλά όποτε έχεις και εννοείται δεν τον ξαναείδα από τότε. Από ότι καταλαβαίνω ρώτησε για να το παίξει ευγενικός και περίμενε να του πω τίποτα, εξ'ου και η παρακάτω ιστορία:
Βγαίνει σε δείπνο ο Χότζας με έναν διάσημο διανοούμενο και παραγγέλνουν
ψάρι. Τους φέρνουν δύο ψάρια σε ένα δίσκο, το ένα μικρό και το άλλο
μεγάλο. Ο Χότζας παίρνει κατευθείαν το μεγάλο ψάρι. Ο διανοούμενος
ενοχλήθηκε και του λέει: <<Αυτό που κάνατε παραβιάζει κάθε κανόνα
καλής συμπεριφοράς σε όλες τις κουλτούρες>> και βγάζει ένα
λογύδριο για το τι ισχύει για το θέμα σε όλες τις γνωστές κουλτούρες,
εθνικότητες, θρησκείες, κ.λ.π. Μόλις τελειώνει, ο Χότζας του λέει:
<<Εσείς λοιπόν τι θα κάνατε στη θέση μου;>> Ο διανοούμενος
απαντάει: <<Μα φυσικά θα έπαιρνα το μικρό ψάρι!>> Τότε ο
Χότζας του λέει: <<Ορίστε λοιπόν>> και βάζει το μικρό ψάρι
στο πιάτο του..
Με αυτό το μήνυμα λοιπόν σας αφήνω. Οι εαυτοί σας είναι πολύτιμοι, προσοχή λοιπόν σε όσους πουλάνε ευγένεια, κάτω από τη μάσκα όμως κρύβουν άλλες προθέσεις.
Λέω να υποδεχτώ το νέο μήνα μουσικά. Ξεκινάω με ένα που μου έχει κολλήσει τον τελευταίο καιρό!
Τι τα θέλεις τα γαρύφαλλα και τα λουλούδια μάνα μου, αφού δεν το έχεις, άστο σου λέω. Αγάπη βλέπεις δεν είναι τα εικονικά λουλούδια μέσα από μία γυάλα, είναι να πιάνεις το χέρι του άλλου και να του αφήνεις ένα μαχαίρι, ξέροντας ότι μπορεί να σου ματώσει την καρδιά, πιστεύοντας όμως ότι δεν θα το κάνει.
Δε φταις εσύ όμως. Κάποιοι άλλοι σε ρεζίλευαν όποτε πήγαινες να αγγίξεις μαχαίρι, μόνο και μόνο επειδή αυτοί δεν τολμούν ούτε να το σκεφτούν.
Μα δε βαριέσαι, καλύτερα γεμάτος πληγές και νίκες, παρά μόνος σε μία γωνία..
Ένα φίλος μου είπε ότι οι άλλοι είναι οι χαμένοι, που δεν είδαν τι είσαι
και τα καλά που έχεις μέσα σου. Και στην τελική, μέχρι και τα βατράχια
το λένε, όποιος κλαίει είναι βλαξ!
Πριν φύγει ο μήνας, "χρωστάω" τη μηνιαία αυτή στήλη, έμπνευση της Ελευθερίας.
Ακούω
Μου το θύμισε στην προηγούμενη ανάρτηση η Μαρία Κανελλάκη, και το ακούω συνέχεια, αγαπημένος τραγουδιστής:
Ένα από τα αγαπημένα μου της μεγάλης Μπέλλου, τέλη Αυγούστους γεννήθηκε, τέλη Αυγούστου πέθανέ..
Επίσης, για να είμαστε ξηγημένοι, τέρμα το καλό παιδί, έχει τραβήξει το σκοινί, καιρό είχα να βάλω Ρίτα!
Και ένα αγαπημένο ξένο, έτσι γιατί μου αρέσει να τα κάνω αχταρμά :p
Βλέπω
Ένα βίντεο που μέσα σε 3-4 λεπτά παρουσιάζει πολύ απλά πώς οι άντρες και οι γυναίκες λειτουργούμε και σκεφτόμαστε διαφορετικά. Φυσικά είναι και σατιρικό-υπερβολικό σε ένα βαθμό, οι λέξεις-κλειδί εδώ είναι αμοιβαίες υποχωρήσεις και σεβασμός στην προσωπικότητα και τις προτιμήσεις όλων.
Συλλογίζομαι
Περί προβολής γύριζαν οι σκέψεις μου. Και δεν εννοώ προβολής ταινιών, αλλά ψυχολογικής προβολής. Τονίζω εδώ ότι όσα ακολουθούν θέλουν λίγο γερό στομάχι, οπότε, όποιον δεν έχει όρεξη να διαβάσει πράγματα που μπορεί να φανούν λίγο δυσάρεστα ή να χρειαστούν λίγο περισσότερη σκέψη, τον ευχαριστώ που έφτασε μέχρι εδώ.
Ψάχνοντας λοιπόν για το θέμα στο internet, έπεσα σε ένα άρθρο που, εμένα τουλάχιστον, μου φάνηκε πάρα πολύ ενδιαφέρον. Δυστυχώς είναι στα Αγγλικά, θα το παραθέσω στο τέλος, πρώτα όμως θα μεταφέρω εδώ στα ελληνικά κάποια πράγματα, ξεκινόντας από ένα παράδειγμα.
Έστω λοιπόν ότι έχουμε δύο κοπέλες, την Α και την Β, που σιχαίνονται τις κατσαρίδες (πράγμα όχι σπάνιο :p), σε σημείο που τρέχουν τσιρίζοντας όταν βλέπουν κάποια. Και δύο αγόρια, τον Γ και τον Δ, που δεν τις φοβούνται καθόλου, σε σημείο που τις σκοτώνουν άνετα με τα χέρια τους (σαν εμένα, καλά σχεδόν, βάζω χαρτί :p).
Σενάριο 1, το κακό: Κάθονται παρέα η Α με τον Γ, όταν ξαφνικά εμφανίζεται μία κατσαρίδα. Η Α βάζει τις φωνές, ο Γ ανταπαντά νευριασμένα, πως κάνεις έτσι σαν υστερική; Την σκοτώνει με τα χέρια του και η Α ακόμα πιο δυνατά, είσαι αηδιαστικός, φεύγω! Και οι δύο καταλήγουν στεναχωρημένοι..
Σενάριο 2, το καλό: Κάθονται παρέα η Β με τον Δ, όταν ξαφνικά εμφανίζεται μία κατσαρίδα. Η Β λέει, κατσαρίδα, μπλιαξ, δεν τις αντέχω. Ο Δ λέει, α, εγώ δεν έχω κάνένα πρόβλημα, θέλεις να πάω να την σκοτώσω; Η Β, ναι, σε παρακαλώ! Ο Δ την σκοτώνει, Η Β λέει ευχαριστώ, είσαι γλύκας, Ο Δ παρακαλώ, δεν κάνει τίποτα, και έτσι καταλήγουν και οι δύο χαρούμενοι και ικανοποιημένοι!
Παρατηρούμε εδώ ότι, και στις δύο περιπτώσεις, οι δύο πρωταγωνιστές νιώθουν τα ίδια πράγματα και δεν αλλάζουν το χαρακτήρα ή τις προτιμήσεις τους. Τι είναι αυτό που αλλάζει λοιπόν; Στο 1ο σενάριο ο ένας έκανε προβολή στον άλλο, με καταστροφικά αποτελέσματα.
Προβολή λοιπόν είναι όταν, πράγματα, σκέψεις, συναισθήματα, πράξεις δικά μας τα αποδίδουμε σε άλλους. Η πιο συνηθισμένη περίπτωση είναι όταν, απορρίπτουμε σε άλλους πράγματα τα οποία μας προκαλούν ντροπή ή πόνο να τα κάνουμε, λόγω των βιωμάτων μας και το πώς μάθαμε στο περιβάλλον που μεγαλώσαμε. Στην ουσία, όταν κοντράρουμε τους άλλους, τελικά κοντράρουμε κάποια δικά μας κομμάτια. Στο παράδειγμά μας, η Α πιθανώς μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον όπου βίωσε παραμέληση, δεν ένιωθε απόλυτα ασφαλής να ζητάει πράγματα από τους άλλους, έμαθε να είναι αυτή που πάντα βοηθάει τους άλλους, ντρέπεται στην ιδέα να είναι λίγο πιο ανέμελη, η ανέμελη συμπεριφορά του Γ πυροδοτεί ακριβώς αυτές τις πληγές, όλα αυτά τα δυσάρεστα συναισθήματα, τα οποία προβάλει στον Γ, φωνάζοντάς του. Από την άλλη ο Γ, ίσως μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον με πολλές τέτοιες έντονες συναισθηματικές αντιδράσεις που του προκαλούσαν δυσφορία ή/και έχει μάθει ότι είναι κακό να εκφράζεται συναισθηματικά, οπότε νιώθει υπερβολική δυσφορία απέναντι στη συναισθηματική αντίδραση της Α και της την προβάλλει φωνάζοντας.
Όλοι κάποιες στιγμές κάνουμε προβολές. Καμπανάκι ότι κάτι δεν πάει καλά χτυπάει όταν:
- Κατηγορούμε συχνά άλλους για τα συναισθήματά μας, ειδικά για τα αρνητικά.
- Νευριάζουμε συχνά και υπερβολικά με κάποια άτομα ή ιδέες ή/και μας βγαίνει μία υπερβολική τάση να τους αλλάξουμε ή να τους διορθωσουμε.
- Έχουμε συχνά την αίσθηση ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς κάποια άτομα ή ότι είναι τα μόνα που μας αγαπάνε πραγματικά.
- Όταν νιώθουμε ότι κάποια, συνήθως δυσάρεστα, πράγματα μας συμβαίνουν ξανά και ξανά.
Η συνειδητοποίηση των προβολών μας είναι όμως ένας από τα πιο ισχυρά θεραπευτικά εργαλεία που έχουμε στα χέρια μας. Στην ουσία, προβάλλοντας, επικεντρωνόμαστε στους άλλους, διότι μας είναι πραγματικά επίπονο να επικεντρωθούμε στον εαυτό μας. Αν κάποιος λοιπόν συνειδητοποιήσει την προβολή και ρωτήσει τον εαυτό του, γιατί το κάνω αυτό; Αυτομάτως αρχίζει η θεραπευτική διαδικασία. Οι απαντήσεις αρχικά μπορεί να είναι τρομακτικές, επίπονες, να συνειδητοποιήσουμε ότι κάπου μέσα μας κρύβεται ένα πληγωμένο, φοβισμένο, τρομαγμένο παιδί. Το παιδί αυτό μάθαμε να το παραμελούμε, μα αυτή η ιστορία ήταν ψεύτικη. Κάθε κομμάτι μας είναι κομμάτι του Θεού και αξίζει εξ'ίσου την αγάπη. Η αποκατάσταση αυτή της σύνδεσης και της αγάπης με τα κομμάτια μας αυτά οδηγεί τελικά στο κλείσιμο των πληγών, σε μία πιο πλήρη και γεμάτη ζωή..
