Μια φορά και έναν καιρό ζούσε ένα αγόρι, σε ένα χωριό λίγο έξω από την πόλη της Ζακύνθου. Μία μέρα βρήκε ένα σκυλί να περιπλανιέται στο δρόμο, ήταν κανίς-γκριφόν και θηλυκό, οι γονείς του συμφώνησαν να το κρατήσουν στα κτήματα που είχαν έξω από το σπίτι τους και το ονόμασαν Σάρα. Μπορεί βέβαια η Σάρα της Παλαιάς Διαθήκης να ήταν στείρα και να έκανε ένα παιδί μόνο στα 90 της, η συγκεκριμένη Σάρα όμως δεν επιβεβαίωσε το όνομά της, αποδείχθηκε ιδιαίτερα καρπερή και έκανε πολλές γέννες. Άντεξε 11 χρόνια στα χέρια του αγοριού, κανείς δεν ξέρεις όμως πόσων χρονών ήταν ήδη όταν την βρήκε. Σε μία από τις γέννες αυτουργός ήταν ένα από τα κυνηγόσκυλα που είχαν για το κυνήγι, ακόμα παραμένει μυστήριο πώς τα κατάφεραν με τέτοια διαφορά μεγέθους. Όταν τα κουταβάκια έγιναν δύο μηνών, στο σπίτι ήρθαν για καλοκαιρινές διακοπές τα ξαδέρφια του αγοριού με τους γονείς του. Η ξαδέρφη του έπεισε την υπόλοιπη οικογένεια να πάρουν ένα από τα κουταβάκια στην Αθήνα, έψαξαν να του βρουν κάποιο όνομα, τελικά όμως έμειναν σε αυτό που του είχαν δώσει όταν γεννήθηκε, Φρέντυ. Τα χρόνια πέρασαν, το σκυλί έζησε καλά με τη νέα του οικογένεια, κάποιες στιγμές το φρόντισαν ίσως και υπερβολικά. Πριν λίγες μέρες ο αδερφός της (ξαδέρφης) έκανε μία ανάρτηση στο blog του, αφιερωμένη στα 17α γενέθλια του σκυλιού. Ιδού και μία φωτογραφία ντοκουμέντο, η Σάρα (δεξιά) με ένα από τα μεγαλύτερα αδέρφια του Φρέντυ, τον Μορόβερ (αριστερά):
Τον Φρέντυ μπορείτε να τον δείτε δύο αναρτήσεις πιο πριν. Και αν φανεί περίεργο το πώς μπορεί να διαφέρουν τόσο, η ιστορία αυτή έχει και άλλη μία περίεργη σύμπτωση για υστερόγραφο. Λίγες μέρες αφού έκανε την ανάρτηση αφιέρωμα, σε ένα άλλο blog που παρακολουθεί καιρό ανέβηκε μία ανάρτηση για ένα θηλυκό σκυλί που το σκότωσαν ενώ θήλαζε.. στη Ζάκυνθο! Κατά πάσα πιθανότητα βέβαια πρόκειται για μία από τις εντελώς τυχαίες συμπτώσεις, που απλώς σπας πλάκα μαζί τους, όμως, κοινός τόπος γέννησης, εντελώς διαφορετικές εξελίξεις, τελικά η ζωή είναι περίεργη και υπάρχουν και αρνητικά και θετικά, παντού.
Βέβαια, υπάρχουν και κάποιες άλλες συμπτώσεις που είναι τόσο κουφές, που δεν μπορείς να εξηγήσεις πώς έγιναν, όπως κάτι που έπαθα πριν μία εβδομάδα περίπου. Ο πατέρας μου μαζί με τους συνεταίρους του είχαν ένα χώρο για το γραφείο τους. Μετά τον θάνατό του, ο χώρος αυτός έμεινε κλειστός. Λίγο πριν το Πάσχα τηλεφώνησε ένας από τους συνεταίρους και μας είπε ότι βρέθηκε αγοραστής. Εμείς εννοείται ότι, εν μέσω οικονομικής κρίσης, και μετά από τόσα χρόνια που μένει αναξιοποίητος, συμφωνήσαμε χωρίς πολλά πολλά. Ο καιρός πέρασε όμως, οι συνέταιροι δεν ξανά έδωσαν σημείο ζωής για να μας ενημερώσουν για τις εξελίξεις, αποφάσισα λοιπόν, κρυφά, επειδή δεν ήταν πάντα ρόδινες οι σχέσεις μας, να πάω στο χώρο για αυτοψία. Θυμόμουν τον δρόμο αλλά όχι τον αριθμό, μετά από κάμποσο ψάξιμο όμως τον βρήκα, βράδυ, κλειστός, ερειπωμένος, κι όμως κάποτε εδώ υπήρχε ζωή και μπαινόβγαινε ο πατέρας μου, συγκινήθηκα. Στο τζάμι τα απομεινάρια ενός πωλητηρίου που κάποιος είχε επίτηδες σκίσει. Καλό σημάδια αυτό, αλλά δεν μπορούσα να διαβάσω τα στοιχεία του, οπότε η αυτοψία μου τελείωσε άδοξα. Την επόμενη μέρα το πρωί χτυπάει το τηλέφωνο, ήταν ο συνεταίρος, για να μας ενημερώσει για τις εξελίξεις. Τώρα αυτό μπορεί να είναι απλώς σύμπτωση; Και αν δεν είναι, τι άλλη εξήγηση υπάρχει;
