Ο τίτλος μπορεί να φαντάζει λίγο αρνητικός, όμως δεν είναι έτσι. Ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι τον τελευταίο καιρό έχω φωτογραφίσει πολλές δύσεις ενώ οι φωτογραφίες που έβαλα στην προηγούμενη εγγραφή ήταν η πρώτες μετά από μήνες, το είχα παρατήσει λίγο και λόγω στρατού. Είπα λοιπόν να το συνεχίσω και να κάνω μία καθαρά φωτογραφική εγγραφή. Όσες έχουν μόνο ημερομηνία είναι από την ταράτσα του σπιτιού μου στο Παλαιό Φάληρο, στις υπόλοιπες θα αναφέρεται και τόπος, με click μεγαλώνουν..
Γενικά έχω την τάση να δυσπιστώ απέναντι σε ότι δεν έχει λογική εξήγηση. Δεν ξέρω αν είναι προτέρημα ή ελάττωμα αυτό, αυτό που ξέρω όμως είναι ότι μεγαλώνοντας έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι όλο και πιο έντονα αν υπάρχει και κάτι άλλο. Είναι κάποια πράγματα που λες δεν είναι λογικό, αλλά μπορεί να είναι και σύμπτωση;
Ένα από αυτά μου συνέβη το Σάββατο. Ήμουν στο ΚΤΕΛ, πήγαινα στη Λευκάδα για το Σ/Κ, όταν συνειδητοποίησα ότι σε 3 μέρες συμπληρώνονται 15 χρόνια. Από τη Λευκάδα είχαμε περάσει σε ένα από τα τελευταία ταξίδια που είχαμε κάνει μαζί, τουλάχιστον σε αυτόν τον πλανήτη. Δεν το είχα προγραμματίσει, για άλλους λόγους έτυχε να πάω αυτό το Σ/Κ, οπότε συγκινήθηκα με τη σκέψη αυτή. Έχει και συνέχεια όμως. Το βράδυ πήγα κάπου που είχε live μουσική, ένα από τα πρώτα τραγούδια που έπαιξαν ήταν αυτό:
Το τραγούδι των γονιών μου! Γενικά ο Μηλιώκας άρεσε πολύ στον πατέρα μου, τον θυμάμαι να τραγουδάει αυτό:
Αλλά και αυτό:
Δεν μπορώ λοιπόν να μην αφιερώσω στη μνήμη του κάποιες φωτογραφίες που τράβηξα στη Λευκάδα:
Μικρός άκουγα πολύ κλασσική μουσική, μεγαλώνοντας προστέθηκαν περισσότερα ακούσματα αλλά δεν έπαψε να μου αρέσει και από χθες για κάποιο ανεξήγητο λόγο περνάω φάση κλασσικής μουσικής!
Πάρτε λοιπόν τις 4 εποχές του Vivaldi και απολαύστε!
Ειδικά την άνοιξη θα μπορούσα να την ακούω συνέχεια!
Ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι η εγγραφή της απόλυσής μου έχει μείνει πάνω από εβδομάδα στην κορυφή! Είπα λοιπόν να επιληφθώ άμεσα του θέματος και ενώ είχα δύο εγγραφές στα σκαριά, τελικά θα βάλω μία τρίτη (κλασσική τρικυμία στον εγκέφαλό μου χαχα!), η οποία θα είναι και αυτή μουσική αλλά και με λίγο διαφορετικό, χιουμοριστικό τόνο. Όλοι ή σχεδόν όλοι θα έχετε ακούσει το νέο τραγουδάκι που έχει σαρώσει στο internet, με τίτλο το πουλάκι τσίου:
Έλα μου όμως που, όταν το πρωτοάκουσα εγώ στο Facebook, εντελώς συνειρμικά (είπαμε τρικυμία) μου ήρθε ένα τραγούδι που μου τραγούδαγε ο πατέρας μου όταν ήμουν μικρός, το όταν θα πάω κυρά μου στο παζάρι, όσοι έχετε γεννηθεί από δεκαετία του 80 και πίσω μπορεί να το έχετε ξανακούσει!
Βέβαια έχω την εντύπωση ότι υπάρχει μία σαφής ομοιότητα!
Και για να τριτώσει, θα κλείσω με μία άλλη, πιο πολιτική έκδοση του πρώτου..
Εδώ και λίγες ώρες πήρα το χαρτί, ξαναείδα την αστυνομική μου ταυτότητα και είμαι και τυπικά πια ξανά πολίτης!
Τέλος κεφαλαίου ή παρένθεσης, όπως προτιμάει κανείς. Ζορίστηκα, αλλά τελικά τα κατάφερα και το τέλειωσα και αυτό. Σίγουρα βέβαια έξω στην πολιτική ζωή, μπορεί να μην υπάρχουν αναφορές και επιθεωρήσεις, όμως υπάρχουν άλλου είδους ζόρια και δεν αναφέρομαι μόνο στις μαθησιακές δυσκολίες που έχω ξαναγράψει ότι αντιμετωπίζω (σύντομα θα ανέβει ανάρτηση που θα μιλήσω ειδικότερα για το πως τις βίωσα στο στρατό), αλλά γενικότερα.
Σα να το βάρυνα λίγο, κατά αλλα με το χαμόγελο στα χείλη βγήκα από το στρατόπεδο, ας το χαρώ λοιπόν.. για όσο!
